Premium Item
……..

พัตเตอร์เดินตรงไปข้างหน้า ดวงตามุ่งมั่น ตรงนั้นข้าวหอมกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมที่เธอเคยนั่งประจำข้างหอประชุม หัวร่อต่อกระซิกอยู่กับไอ้เลวตัวนั้น ไอ้ภูผา
ท่ามกลางเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจ เสียงหัวเราะ เสียงหยอกล้อของบรรดานักเรียนคนอื่นๆ ในช่วงเวลาพักกลางวัน นักเรียนหญิง ม.4 กลุ่มหนึ่งกำลังซ้อมตีลูกแบดมินตันอัดผนังข้างหอประชุม ส่วนด้านใน เป็นรุ่นพี่ ม.6 แบ่งเป็น 2 ทีมซ้อมบาสเก็ตบอลกันอยู่อย่างแข็งขัน

เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างโต๊ะม้าหินอ่อน เด็กสาวผิวขาวผมหางม้าหน้าตาน่ารักเหมือนดาราวัยรุ่นที่เพิ่งขอเลิกคบเขาไปเมื่อวาน หันมามองหน้าเขา ในดวงตาเธอมีเครื่องหมายคำถามและแววตื่นตระหนกเล็กๆ

พัตเตอร์คาดหวังให้เธอเอ่ยปากพูดอะไรกับเขาบ้างแต่เธอก็ไม่พูด ซ้ำยังทำเป็นเมินหันไปมองหน้าพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกับไอ้ภูผาต่อ ทิ้งให้พัตเตอร์ ยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้น ทำราวกับเขาเป็นอากาศธาตุ

พัตเตอร์ยืนนิ่งด้วยความปวดร้าวอยู่อีกพักหนึ่ง เด็กหนุ่มที่ชื่อภูผาจึงเงยหน้าขึ้นมามองขมวดคิ้วยุ่ง ทำน้ำเสียงไม่พอใจ “มึงมายืนเกะกะเชี่ยอะไรแถวนี้วะ ผู้หญิงเขารำคาญไม่เห็นหรือไง”

 

เด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงความร้อนและเลือดที่ไหลเวียน พลุ่งพล่านไปทั่วร่างจนใบหน้าร้อนผ่าว เขาเหลือบตาขึ้นมองบนสุดฝั่งซ้าย เพ่งไปที่เมนูเลือกไอเท็ม แล้วกะพริบตาสองครั้ง

รายการประเภทไอเท็มสำหรับสมาชิกทั่วไปขึ้นมาให้เลือกยาวเหยียดบนอากาศ แบ่งเป็นสีต่างๆ เพื่อความสบายตา เขาค่อยๆ ไล่มองไปทีละอย่าง

– เครื่องประดับ

– เสื้อผ้า

– ยานพาหนะ

– อาวุธ

– ยา

อีกช่องข้างๆ เป็นตารางประเภทของไอเท็มแบบพรีเมี่ยม

– เชื้อชาติ

– ทักษะการพูดทุกภาษา

– พลังวิเศษ

– สติปัญญา

– ปรับเปลี่ยนรูปร่างหน้าตา

พัตเตอร์ถอนหายใจ ของพวกนี้ราคาแพงแทบแตะต้องไม่ได้

เด็กหนุ่มหันกลับมามองในช่องไอเท็มสำหรับสมาชิกทั่วไป ในหน้าต่างชุดเครื่องประดับ เลือกเครื่องประดับสำหรับสุภาพสตรี มองประเภทเข็มกลัด ระบุในช่องตัวกรองเป็นรูปกระต่าย

เขาจำได้แม่นยำไม่มีวันลืม ว่าข้าวหอมชอบกระต่ายเป็นที่สุด เขายังจำได้ถึงพวงกุญแจตุ๊กตากระต่ายสีชมพูขนฟูฟ่องตัวเท่ากำปั้นที่ข้าวหอมห้อยติดกระเป๋านักเรียนไว้เสมอเพราะมันเป็นตุ๊กตาตัวโปรดของเธอ

พัตเตอร์คิดเข้าข้างตัวเองว่ามันเป็นตัวโปรด เพราะคนที่ซื้อให้เธอเป็นคนโปรด เป็นคนที่เธอรัก แต่กระทั่งพอถึงวันหนึ่งที่เธอเขี่ยเขาทิ้งอย่างไม่ไยดี กระต่ายสีชมพูตัวนั้นกลับแขวนอยู่ที่เดิมอย่างปกติ ราวกับเธอเองไม่เคยใส่ใจอยู่แล้วตั้งแต่ต้นว่าใครเป็นคนซื้อให้

คนก็คือคน ของก็คือของ เธอเป็นผู้หญิงอย่างนั้นจริงหรือ? แต่ถึงอย่างไร ขอเพียงมันได้ผล พัตเตอร์ก็ยินดีแลกความสุขนั้น แม้จะเพียงไม่กี่นาทีเขาก็ยอม

เด็กหนุ่มกะพริบตาหนึ่งครั้งเลือกเข็มกลัดเพชรรูปกระต่ายสีขาวหรูหราน่ารัก

กะพริบตาอีกหนึ่งครั้งเพื่อยืนยันการจ่ายเงิน

ไอเท็มนี้ราคาไม่แพงมากนัก หากมันได้ผลคุ้มค่า เด็กหนุ่มไม่ลืมเหลือบตาไปมองที่โปรโมชั่นห่อของขวัญฟรี จัดการห่อเข็มกลัดเพชรด้วยกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินประดับสร้อยถักเล็กๆ กะพริบตาอีกครั้งเพื่อยืนยัน

แล้วกล่องของขวัญสวยหรูก็ปรากฏในมือของเขา

“สุขสันต์วันเกิดนะข้าวหอม เรามีของขวัญมาให้” พัตเตอร์พูดแล้วยิ้มให้เธอ พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกไม่ดีต่างๆ

เด็กสาวมองหน้าเขาสลับกับมองกล่องของขวัญ อมยิ้มเล็กๆ รับไมตรี ยื่นมือมารับ “ขอบคุณมากนะคะ” เปิดดู หยิบออกมากลัดไว้ที่หน้าอกแล้วก็วางกล่องทิ้งไว้บนโต๊ะ ไม่ได้ใส่ใจมากนักขณะที่หันไปคุยกับเด็กหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน

พัตเตอร์หน้าร้อนวาบอีกครั้งเมื่อเห็นภูผาเหลือบตามามอง เบะปาก แสยะยิ้มเยาะแวบหนึ่ง ก่อนหันไปคุยกับเด็กสาวต่อ

พัตเตอร์ถอยหลังออกมา รู้สึกเสียใจ เสียหน้า ชำเลืองมองไปที่ฟังก์ชันเลือกไอเท็มอีกครั้ง

คราวนี้เขาเลือกซื้อรถมอเตอร์ไซค์ Harley Davidson คันโตนั่งคร่อมมันแล้วสตาร์ทเครื่องรอที่ถนนใกล้ๆ “ข้าวหอมอยากลองไปนั่งรถเล่นกันไหม” แต่เด็กสาวกลับหันมาทำหน้าเซ็งๆ

“เลิกเซ้าซี้วุ่นวายกับเราได้ไหม แล้วเอารถมาจอดตรงนี้เดี๋ยวก็โดนครูด่าหรอก นี่มันก็เพิ่งพักเที่ยงออกไปไหนได้ซะที่ไหนล่ะ”

คราวนี้ภูผาแสยะยิ้มให้หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างสะใจ “เป็นไงล่ะ กูเตือนมึงแล้วว่าผู้หญิงเขาไม่ได้ชอบเขารำคาญ ทีนี้ไปได้ยัง ถ้ามึงยังไม่ไป เดี๋ยวกูจัดยาแก้หน้าด้านหนักๆ ให้สักชุด”

คราวนี้พัตเตอร์โกรธกันจนเลือดขึ้นหน้า เขาเข้าไปที่ช่องเก็บไอเท็มอีกครั้ง เลือกค้นหาอาวุธ แต่ในกล่องเก็บสมบัติว่างเปล่าเนื่องจากเขาใช้อาวุธทั้งหมดไปแล้ว จึงต้องกลับไปที่สั่งซื้ออาวุธอีกครั้ง ปืนสั้นกระบอกหนึ่งแล้วกะพริบตายืนยันการสั่งซื้อ

แต่ทว่าข้อความก็วิ่งขึ้นเตือนเป็นตัวอักษรสีส้มวิ่งอยู่บนพุ่มใบมะม่วงด้านบน

 

ไม่สามารถหักเงินจากบัตรเดบิตของท่านได้เนื่องจากจำนวนเงินไม่เพียงพอกรุณาเติมเงินหรือสมัครสมาชิกประเภท premium

 

“โธ่เว้ย” พัตเตอร์คำรามด้วยความหงุดหงิด แล้วเปลี่ยนเป็นเลือกไอเท็มอาวุธประเภทราคาถูกที่สุด ได้มีดปอกผลไม้มาเล่มหนึ่ง “ก็ยังดีวะ” เด็กหนุ่มพึมพำ

เขากระพริบตาหนึ่งครั้งมีดปอกผลไม้ปรากฏขึ้นบนมือด้านขวา พัตเตอร์กระชับมันแน่นในมือขวา เดินตรงเข้าไป หาภูผาที่ยังนั่งยิ้มแย้มคุยกับข้าวหอมอย่างมีความสุข

พัตเตอร์พุ่งมีดปอกผลไม้กระซวกเข้าที่ข้างลำตัวของภูผาอย่างแรง แต่เนื่องด้วยกำลังของเขาไม่ค่อยมาก และภูผาเองก็เป็นนักกีฬา มีกล้ามเนื้อและสัญชาตญาณในการหลบหลีกรวดเร็ว มีดที่เขากะจะแทงจนมิดด้ามจึงปรับเข้าไปได้เพียงครึ่งและถูกปัดออก

เสียงเด็กสาวและคนอื่นๆ รอบๆ บริเวณพากันกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นความรุนแรงที่เกิดขึ้นตรงหน้า เลือดไหลออกมาจากปากแผลของมันพรั่งพลั่กจนเสื้อนักเรียนสีขาวนองเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสด

ข้าวหอมผวาเข้ามาประคอง “ภูผาเป็นอะไรหรือเปล่า อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวเราเรียกรถพยาบาลกับแจ้งอาจารย์ให้เอง”

รอบตัวชุลมุนวุ่นวายสับสนไปหมดเหมือนโลกทั้งโลกกำลังย้ายไปหมุนรอบภูผา นั่นทำให้พัตเตอร์ยิ่งรู้สึกโมโหเหมือนจะทนไม่ได้ “นี่มันเกมของกูนะโว้ย” เขาตะโกนดังลั่น

ให้ทุกคนเกลียดเขาซะยังจะดีกว่าทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุแบบนี้ แต่ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้วเพราะเครดิตหมด เขาเพิ่งรู้ตัวว่ารูดบัตรเดบิตไปจนหมดวงเงิน

เด็กหนุ่มกระพริบตา เลือกฟังก์ชัน log out ออก แล้วถอดแว่น VR ออกจากหัว ลุกขึ้นนั่ง จิตใจว้าวุ่นกะวนกระวายอย่างยิ่งกับภาพเมื่อครู่

บ้าเอ๊ย บางทีเขาอาจจะไม่หงุดหงิดมากขนาดนี้ก็ได้ถ้าภาพ VR ที่สร้างจากความทรงจำของเขาจะไม่ชัดเจนเสมือนจริงมากขนาดนั้น เหมือนกระทั่งน้ำเสียงและแววตาของเธอ ที่มองเขาราวกับเป็นตัวร้ายฆ่าเด็กหนุ่มที่รับบทพระเอกของเธอ

พัตเตอร์นั่งน้ำตาซึมเพราะ อะไรเพราะ เรามันไม่หล่อ ไม่รวย ไม่เป็นนักกีฬาแข็งแรงเหมือนไอ้ภูผาใช่ไหม? เออ! ก็อาจจะใช่ แต่ไอเท็ม premium ที่จะมอบคุณสมบัติเหล่านั้นให้เขาได้มีราคาแพงเกินกว่าจะแตะต้อง พัตเตอร์คิดอย่างเศร้าๆ

แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ เด็กหนุ่มรีบลุกย่องไปที่ห้องของแม่ มองหาบริเวณลิ้นชักที่โต๊ะข้างเตียง ใต้หมอน จนกระทั่งไปเจอกระเป๋าเก็บบัตรต่างๆ ของแม่ที่ตู้เอกสารข้างๆ จำได้ว่าแม่เคยบ่นว่าพนักงานธนาคารยัดเยียดการบังคับให้ทำบัตรเครดิตวงเงินสูง พ่วงไปกับการกู้เงินโดยไฟแนนซ์บ้านเพื่อลดดอกเบี้ยในปีแรก

มันจะหมายถึงอะไรพัตเตอร์ก็ไม่แน่ใจ แต่ก็ช่างมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องของเขา บัตรเครดิตวงเงิน 7 หลักนั่นต่างหาก ที่เขากำลังสนใจอยู่ตอนนี้เด็กหนุ่มพลิกกระเป๋าเปิดหาบัตรใบนั้น

จนในที่สุดก็เจอ เขาหยิบการ์ดใบสีดำตัวหนังสือนูนสีทองออกมา กลับไปที่ห้องตัวเอง หาแว่นตา VR เข้ามาใส่ ล็อคอินเข้าสู่เกม Your Destiny  อีกครั้ง

เด็กหนุ่มเจ็บแปลบปลาบที่อกเมื่อพบว่าตัวเองยังยืนอยู่ที่เดิม ตรงหน้าโต๊ะม้าหินอ่อนที่สองคนนั่นคุยกะหนุงกะหนิงสนิทสนมกัน ทิ่มตาแทงใจอย่างที่สุด

เขาเหลือบตาไปทางฝั่งขวาบนสุดบริเวณที่มีเครื่องหมายรูปกล่องของขวัญกะพริบเร็วๆ เสนอโปรโมชั่นสมัครเป็นสมาชิกแบบพรีเมี่ยม เด็กหนุ่มกะพริบตาหนึ่งครั้ง เข้าไปกรอกข้อมูลทางเลขบัตรเครดิต ชื่อเจ้าของบัตร และตัวเลขสามหลักที่อยู่ตรงแถบแม่เหล็กด้านหลัง

กะพริบตาอีกสองครั้งเป็นการยืนยัน

ทันใดนั้นบริเวณข้างหอประชุม ก็สว่างไสวไปด้วยดอกไม้ไฟสีสันสวยงาม สเปรย์โฟมปีใหม่ และกระดาษชิ้นเล็กๆ วิบวับที่ร่วงหล่นราวห่าฝนลงมาจากท้องฟ้า ทั้งนักเรียนและครูที่อยู่รอบบริเวณนั้นรวมทั้งภูผาและข้าวหอมต่างพากันลุกขึ้นปรบมือไชโยโห่ร้องแสดงความยินดี กับสมาชิก premium คนใหม่

เด็กสาวที่เขารักลุกขึ้น ยื่นกล่องของขวัญกล่องใหญ่ให้เขา “แกะเลยสิคะ พัตเตอร์ ของขวัญต้อนรับสมาชิกพรีเมี่ยมคนใหม่ค่ะ” เธอยิ้มอ่อนหวานจนเด็กหนุ่มใจอุ่นวาบ

เธอก้มลงมองในกล่อง อมยิ้ม เมื่อเห็นกระเป๋าสตางค์บรรจุธนบัตรจำนวนมาก เครื่องประดับทั้งสร้อยทอง แหวนเพชร สมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุด อาวุธปืนสั้น บัตรรับประทานอาหาร บัตรห้องพักโรงแรมหรูและยารักษาโรคที่รักษาได้ทุกโรคสำหรับสมาชิก premium เท่านั้น แหม! ชีวิตพรีเมี่ยมนี่มันดีอย่างนี้เอง

เมื่อเขากะพริบตายืนยันรับของขวัญในกล่อง บรรยากาศแห่งความชื่นมื่นรอบตัวเมื่อครู่หายไปทันที ทุกคนต่างกลับเข้าประจำที่ ทำสิ่งที่ทำค้างไว้ ข้าวหอมยังคงทำเหมือนเขาไร้ตัวตนส่วนไอ้ภูผา ก็ชำเลืองตามายิ้มมุมปากเยาะเย้ยเป็นพักๆ

คราวนี้พัตเตอร์กระหยิ่มใจ ทำเป็นดูถูกกูคอยดูเถอะ กูเป็นสมาชิก premium แล้วต่อไปนี้กูจะหล่อ เก่งฉลาด แข็งแรง ยิ่งกว่ามึงอีก กูจะซื้อชุดเกราะเหล็กที่ทำให้เหาะได้ เหาะพักข้าวหอมไปเที่ยวเหมือนโทนี่ สตาร์ก ดูสิคราวนี้มึงจะสู้ได้ไหม

ไอเท็มระดับพรีเมี่ยมทำให้เด็กหนุ่มมีความสุขราวกับขึ้นสวรรค์อยู่อีกเกือบครึ่งวัน แต่ไม่ว่าจะใช้ไอเท็มตัวไหน ก็ทำให้ข้าวหอมหันกลับมาสนใจไยดีเขาได้เพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น เมื่อหมดเวลาใช้ไอเท็มพิเศษเธอก็กลับไม่สนใจอีกเช่นเคย

พัตเตอร์ลองเปลี่ยนไปใช้อาวุธ ธนู ปืนกล ปืนสั้น ระเบิด มีดสปาต้าถล่มภูผาครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เขาก็พบว่า ผลที่ได้รับไม่เป็นที่น่าพอใจเอาซะเลย

 

ขณะที่พัตเตอร์กำลังใช้กริชขนาดใหญ่แหลมคม กระหน่ำจ้วงแทงเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยพละกำลังมหาศาลที่เขาปรับเพิ่มไปถึงระดับสูงสุด เขาหักคอมันจนบิดเบี้ยวห้อยงอ ร่วงลงไปกองที่พื้น

ใบหน้าของข้าวหอมอาบไปด้วยเลือดสีแดงสดของไอ้ภูผาเซอร์ เธอหวีดร้องด้วยความตกใจกลัว

แต่แล้ว พัตเตอร์ก็ต้องผงะหงายหลัง ผวาร่วงลงไปกองที่พื้นด้วยแรงกระชากอย่างรุนแรง แว่นและหมวก PR ถูกดึงออก บริเวณที่ล็อคหูข่วนใบหูจนเป็นแผลทางยาวเลือดไหลซิบ

ตอนนั้นเองเขาจึงเห็นหน้าแม่ที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นหน้าแดงก่ำอยู่ตรงหน้า ตัวสั่น

“ไอ้เด็กเวร ทำไมทำตัวแบบนี้ แม่เคยสอนให้แกเป็นขโมยหรอ ทำอะไรไม่รู้จักคิดเลย”

ข้อความแจ้งเตือนหักเงินค่าบัตรเครดิต ที่ขึ้นในโทรศัพท์มือถือของแม่ทำให้แม่ตกใจจนรีบขับรถกลับมาที่บ้านแต่กว่าจะมาถึงตัวพัตเตอร์ ระบบก็ตัดค่าไอเท็มพิเศษไปเกือบสองแสนบาท

พัตเตอร์ถูกแม่ลงโทษหักเงินรายสัปดาห์ลงครึ่งหนึ่งจนกว่าจะครบยอดหนี้ที่ตัวเองได้ทำไว้และสั่งให้เขาไปช่วยงานแม่ที่ร้าน หลังเลิกเรียนทุกเย็นเพื่อช่วยกันใช้หนี้

คืนนั้นเด็กหนุ่มนอนลืมตาโดดเดี่ยวอยู่ในความมืด สับสนครุ่นคิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องของไอเท็มพิเศษที่ตนเคยได้รับ และยิ่งเศร้าใจเมื่อได้รู้ว่า ต่อให้มีเงินมากขนาดไหนเขาก็ไม่มีทางเป็นคนพิเศษของข้าวหอมได้จริงๆ อีกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น พัตเตอร์ไปโรงเรียนด้วยท่าทางยิ้มแย้มร่าเริง พกความหวังและโลกทั้งใบใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงด้านขวา ความหวังของเขาตอนนี้อยู่บนโลหะบางเฉียบคมกริบยาวสี่นิ้วนั้น

เขานั่งรอจนผ่านคาบเรียนเช้าไปถึงช่วงพักกลางวัน เดินยิ้มแย้มตรงเข้าไปหาข้าวหอมและภูผาที่นั่งทบทวนหนังสือสอบอยู่ด้วยกันที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมที่เขากับเธอเคยนั่งด้วยกันเสมอ ก่อนที่เธอจะบอกเลิก

พัตเตอร์เดินอ้อมไปด้านหลังภูผา ข้าวหอมเงยหน้าขึ้น ดวงตาเธอมีแต่เครื่องหมายคำถาม

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง! เมื่อเห็นพัตเตอร์ล้วงเอาความหวังบนแผ่นโลหะที่เขาซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกงออกมา

มีดพับสวิสที่ลุงซื้อให้เมื่อตอนไปเดินป่าด้วยกัน ถูกง้างเปิดออก พัตเตอร์ใช้มือซ้ายขยุ้มเส้นผมของภูผาที่ไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวให้ผงะแหงนหน้าขึ้น ก่อนตวัดใบมีดกรีดปาดสุดกำลังแขน ตัดเส้นเลือดใหญ่และหลอดลมของเด็กหนุ่มในชั่วเสี้ยววินาที

ของเหลวสีแดงสดพุ่งสาดกระจายไปทั่วบริเวณ อาบใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักและย้อมสีเสื้อนักเรียนของเธอ จนแดงฉานราวกับฉากในหนังสยองขวัญ

เสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นทั่วบริเวณ ทุกคนต่างพากันวิ่งหนี พัตเตอร์เห็นก็ยิ้มด้วยความรู้สึกพอใจ

เด็กหนุ่มยังคงยืนอยู่ตรงนั้น มองร่างของภูผา พี่กำลังดิ้นทุรนทุรายบนพื้นในขณะที่ครูและ รปภ.ส่วนหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาใกล้ ใครหลายๆ คนพยายามโทรแจ้งตำรวจและรถพยาบาล

พัตเตอร์รู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงขึ้น ของเหลวสีแดงสดอุ่นคาวลื่นมันวาว ที่ยังคงพุ่งออกจากลำคอของร่างตรงหน้าสาดกระจายอยู่ทั่วพื้นชวนคลื่นเหียน

ในวินาทีที่ถูกพุ่งเข้าล็อคตัวเขาพยายาม เหลือบตามองไปมุมบนด้านซ้ายอีกครั้ง พยายามจะดึงไอเท็มพิเศษสำหรับสมาชิก premium ออกมาใช้ แต่เมนูก็ไม่ปรากฏขึ้นมา

เขาจึงย้ายไปมองด้านขวาเพื่อที่จะ log out ออกจากทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองกำลังประสบอยู่ เจ็บปวดเมื่อพบว่า เขาไม่อาจจะลาออกจากเกมนี้ได้อีกแล้ว

พัตเตอร์มองไอเท็มสุดท้ายที่เขาเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่หล่นอยู่บนพื้น ลุงจะดีใจหรือเสียใจนะที่รู้ว่าเขาเอามีดพับที่ลุงให้ มาใช้งานให้เกิดประโยชน์ได้ถึงเพียงนี้

เด็กหนุ่มรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายในขณะที่ครูและ รปภ.ที่จับตัวเขาอยู่หันเหความสนใจไปที่ภูผา ที่แน่นิ่งไป พัตเตอร์สะบัดตัวออกพุ่งตัวไปคว้ามีดแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า ก่อนปากมันเข้าที่ลำคอของตัวเองเพื่อ Log out ออกจากชีวิต#.

นทธี ศศิวิมล
เกิดและเติบโตที่ อ.เมือง จ.ตาก ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่เขตดอนเมือง กรุงเทพฯ เขียนหนังสือได้หลายแนวทั้งนิยาย นิทาน เรื่องสั้น วรรณกรรมเด็ก เรื่องแนวสยองขวัญได้รับความนิยมมากเป็นพิเศษ มีการแปลและวางขายในต่างประเทศ

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here