นิยายตอนใหม่

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 8 ตอนที่ 20 :: สยบนางแมงมุมขาว

๒o ♦ อุสยบนางแมงมุมขาว ♦ ............... ซิเล้งพลันส่งเสียงทางลมปราณกล่าวว่า "อาอิง ฝ่ายตรงข้ามย่อมมีวิชาชั่วร้ายอื่นอีก ข้าพเจ้าจะลอบสังเกตดูอยู่ข้างเคียง" กล่าวจบพุ่งกายข้ามกำแพงตึก เร้นหายไป ฉี้อิงมือซ้ายถือท่อนไม้ที่ติดไฟ ต้านรับกับดาบคู่ของศัตรู ยามนี้เปลวไฟบนยอดท่อนไม้เริ่มดับลง โค้วเพ้งเลือกท่อนไม้ที่ลุกไหม้ อีกท่อนหนึ่งเหวี่ยงให้ฉี้อิงรับไว้ นางแมงมุมขาวมีสีหน้าแปรเปลี่ยนไป ลอบแผดด่าสุนัขน้อยที่สมควรตาย พริบตาเดียวพวกนางก็หักหาญกันอีกสิบกว่ากระบวนท่า ซิเล้งใช้วิชาถ่ายทอดเสียง กล่าวกับฉี้อิงว่า "ท่อนไฟในมือท่าน คล้ายดั่งสร้างความหวั่นไหวให้กับนาง ท่านพัวพันต่อไปอีกครู่หนึ่ง แม้นมีโอกาสก็อย่าเพิ่งลงมือ" ตนสังเกตการณ์อยู่ด้านข้าง เห็นนางแมงมุมขาวหวาดกลัวต่อท่อนไม้ที่ติดไฟ แต่บางครั้งพบว่านางคล้ายแสร้งให้ฝ่ายตรงข้ามสยบได้ ทำให้คาดคิดว่านางแมงมุมขาวอาจมีวิธีการอันชั่วร้ายอื่นหมายทำร้ายต่อศัตรู ซิเล้งพอถ่ายทอดเสียงชี้แนะฉี้อิงกับโค้วเพ้ง ตัวเองก็พลิ้วร่างมาอีกด้านหนึ่ง เก็บกวาดกิ่งไม้แห้งกองใหญ่ วางอยู่มุมกำแพงตึก จากนั้นกลับมาบนกำแพงตึกสังเกตการณ์ต่อไป โค้วเพ้งก็เติมฟืนให้กองเพลิงลุกโชติช่วง ซิเล้งพลันส่งสัญญาณให้กับฉี้อิงหลังจากที่ตกลงกันก่อนแล้ว ฉี้อิงพลันจู่โจมอย่างเร่งร้อน พลันภายในโหมทะลักออก...

คู่พยัคฆ์หัวใจมหากาฬ ตอนที่ 20 :: ยุทธการยึดเรือ

◊ ยุทธการยึดเรือ ◊ ........... เที่ยงคืนสิบห้านาที บริเวณรอยต่อระหว่างน่านน้ำสากลกับทะเลอาณาเขตของไทย ผิวทะเลแหวกออกเป็นทาง ขณะที่หอบังคับการปลาเหล็กของนาวีมังกรลอยลำขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ หลังเดินทางมาถึงจุดปล่อยตัว ตามคำสั่งที่ได้รับจากศูนย์ปฏิบัติการร่วมระหว่างไทยกับสาธารณรัฐประชาชนจีน หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ เรือยางท้องแข็งขนาดกลางสองลำก็ถูกปล่อยลงน้ำพร้อมด้วยทีมจู่โจมซึ่งอยู่ในชุดเวท สูท สีดำสนิทอาวุธครบมือ “ยืนยันตำแหน่งจู่โจม” ธงอินทร์พูดมาทางเอียร์โบน “เป้าหมายเรด โอเชี่ยน ในแบริ่ง 120 จากหัวเรือระยะห่างประมาณ 2 ไมล์” “ทราบ.... เป้าหมาย คือ เรดโอเชี่ยนสัญชาตปานามา เรือสินค้าระวางขับน้ำ 3,000 ตัน อยู่ในแบริ่ง 120” คมจักรซึ่งอยู่บนเรือยางลำสองตอบกลับมา “บนเรือมีระเบิดชีวภาพ ซึ่งนายทหารจีนแปรพักตร์ขโมยมาจากคลัง...

บทสนทนาในความมืด

บทสนทนาในความมืด .......... มารีค่อยๆ ลืมตาขึ้น แวบแรกเธอเข้าใจว่าตัวเองยังไม่ตื่น แต่เมื่อลองขยับตัวดูความเจ็บปวดที่ข้อมือและข้อเท้า ก็ทำให้เธอแน่ใจว่าเธอตื่นแล้วมีสติเต็มตัว และกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นอันตรายอย่างยิ่ง เด็กสาวกวาดตามองไปรอบๆ ตัว ท่ามกลางความมืด เธอมองเห็นลำแสงเล็กๆ ที่ลอดออกมาจากขอบหน้าต่างแบบกระจกช่องแสงด้านบนที่ผนังติดกับเพดาน เมื่อปรับสายตาอยู่ครู่หนึ่งจึงมองเห็นสภาพแวดล้อมภายในห้องนั้นได้เลือนราง เธอสะดุ้งเฮือกขึ้นมา หวาดกลัวจนตัวสั่นน้ำตาคลอ เมื่อรู้สึกได้ว่า มีใครอีกคนอยู่ในห้องนั้น นั่งซุ่มตัวนิ่งๆ เงียบๆ อยู่ในมุมมืดเหมือนรอคอยอะไรบางอย่าง “ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ ไม่ต้องกลัวนะ ผมไม่มีเจตนาจะทำร้ายคุณหรอก เมื่อถึงเวลาแล้วคุณจะเข้าใจ” มารีหันไปมองทางที่มาของเสียง พยายามเพ่งอย่างไรก็เห็นเพียงร่างตะคุ่มตะคุ่มไม่เห็นรูปร่างหน้าตาและเสื้อผ้าของผู้พูด รู้เพียงว่าเป็นเสียงของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว เด็กสาวพยายามนึกย้อนกลับไปทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่าที่เธอจำได้ เธอกำลังยืนรอพี่ต้อง ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เพิ่งตกลงคบหาเป็นแฟนกันเมื่อเดือนที่แล้ว...

สุสานสยาม ตอนที่ 9 : เลอโฉม

-๙- เลอโฉม .............. “ชื่อเหมือนหนูเลยนะ” “หืม?” “ก็วันเนาว์ไง” คนทักพยักไปยังหน้าจอโทรทัศน์ที่ตั้งอยู่ด้านในร้าน โรงแรมจิ้งหรีดแห่งนี้จัดรูปแบบคล้ายโรงเตี๊ยมสมัยดึกดำบรรพ์ -- หรือจะพูดให้ถูก มัน ‘ดึก’ เพราะผู้ดูแลขาดความใส่ใจเสียมากกว่า แม้แต่เสื้อผ้าท่าทางของตัวแกเองก็ยังปล่อยให้ดึก ดูสกปรกเหมือนเศษขยะข้างตึกอีกชิ้นที่เผลอปลิวมากองในคอกโต๊ะทำงานของผู้จัดการโรงแรม ด้านหน้าโทรทัศน์คือชุดเก้าอี้รีทรายโก้เก่ามอมไม่แพ้กัน ผู้จัดการเฒ่าพูดต่อไปว่า “วันเนาว์ เมื่อกี้ลุงถาม หนูว่าชื่อนี้ไม่ใช่รึ” ใช่แล้ว เธอตอบอย่างนั้น เรียกฉันว่าวันเนาว์แล้วกัน เจ้าของนาม ‘วันเนาว์’ พยักยิ้ม รอยยิ้มของเธอมีเสน่ห์เสมอ แต่ผู้ชายส่วนมากไม่ค่อยสนใจมันหรอก พวกนี้จึงไม่เคยมองเห็นว่าที่แท้ ในดวงตาหวานคมนั้นแห้งแดง ที่ใต้ตายังสดใสก็ด้วยเครื่องสำอาง เช่นเดียวกับริมฝีปากอวบ...
ปราบต์
ปราปต์รักการอ่านมาตั้งแต่เด็ก และเริ่มจรดดินสอเขียนเรื่องทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเรื่องที่เขียนนั้นเรียกว่า ‘นวนิยาย’ งานเขียนของปราปต์ได้รับรางวัลและผ่านเข้ารอบการประกวดทางวรรณกรรมหลากหลาย อาทิ กาหลมหรทึก นิราศมหรรณพ ลิงพาดกลอน ฯลฯ
พันทิวา
นักเขียนลูกนาวีวัยใกล้เกษียณอยู่ในบรรณาพิภพมากว่า 40 ปี เริ่มเขียนหนังสือมาตั้งแต่เป็นนักเรียนนุ่งขาสั้น มีผลงานรวมเล่มเป็นครั้งแรกมาตั้งแต่ปี 2526 และเรื่อยมาจวบจนปัจจุบัน
นทธี ศศิวิมล
เกิดและเติบโตที่ อ.เมือง จ.ตาก ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่เขตดอนเมือง กรุงเทพฯ เขียนหนังสือได้หลายแนวทั้งนิยาย นิทาน เรื่องสั้น วรรณกรรมเด็ก เรื่องแนวสยองขวัญได้รับความนิยมมากเป็นพิเศษ มีการแปลและวางขายในต่างประเทศ
ประชาคม ลุนาชัย
เกิดที่จังหวัดยโสธร เข้ามาทำงานที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่อายุ 16 ปี เริ่มต้นเขียนหนังสือตั้งแต่ปี 2520 จากบทกวี ก่อนจะจริงจังกับเรื่องสั้น และนวนิยายตามลำดับ ถึงปัจจุบัน 2561 มีผลงานตีพิมพ์ทั้งหมด 35 เล่ม
น.นพรัตน์
น.นพรัตน์ สุดยอดนักแปลนิยายกำลังภายในของประเทศไทย สามารถแปลผลงานของกิมย้ง ได้ครบทั้ง 15 เรื่อง ทั้งแปลงานของโก้วเล้ง ได้มากกว่าผู้แปลท่านอื่น ๆ ด้วย
error: Don\'t copy !!!