นิยายตอนใหม่

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 6 ตอนที่ 16 :: ชะตาชีวิตซิเล้ง

๑๖ ♦ ชะตาชีวิตซิเล้ง ♦ ............... กล่าวถึงซิเล้ง ร่างที่จมดิ่งสู่ส่วนลึกของสายน้ำ แข็งทื่อราวกับซากศพที่ตกตายไปแล้วซากหนึ่ง แต่ความเย็นยะเยียบพอคุกคามใส่ สติสัมปชัญญะของซิเล้งก็ฟื้นฟูขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางพลังกดดันจากรอบกาย กระตุ้นจนซิเล้งกวัดแกว่งสองแขนในท่าแหวกว่าย พร้อมกับลืมตาขึ้น แลเห็นสายน้ำลอยกระเพื่อม สาหร่ายทะเลงอกเงย มัจฉาใหญ่น้อยแหวกว่ายไปมา สร้างความประหลาดใจอย่างใหญ่หลวง แต่ซิเล้งยังคงเคลื่อนไหวร่างกาย ลอยกระเพื่อมอยู่ใต้น้ำ พร้อมกับเริ่มขบคิดลำดับเหตุการณ์ที่ผ่านมา หลังจากตนกลืนยาเม็ดซึ่งกี้เฮียงเค้งมอบให้ จากนั้นก็บังเกิดอาการง่วงเหงา ทุกสัดส่วนมีอาการเมื่อยขบ จากนั้นหลับไหลไป สำหรับเหตุการณ์ต่อมา ซิเล้งก็มิอาจล่วงรู้ มิทราบว่าตัวเองไฉนจมอยู่ในน้ำ มีกี้เฮียงเค้งกับกิมเม้งตี้อยู่ที่ใดแล้ว ซิเล้งได้อาศัยวิชาทางน้ำที่เชี่ยวชาญ กลั้นลมหายใจไว้ แต่ยามเคลื่อนไหวร่างกายรู้สึกว่าบริเวณชายโครงมีอาการเจ็บแปลบปลาบ ซิเล้งหาทราบไม่ว่า ตำแหน่งนี้ที่แท้ถูกกิมเม้งตี้ใช้เท้าแตะใส่ ยังประเสริฐที่ฝ่ายตรงข้ามมิได้ใช้กำลังภายในรุนแรง...

คู่พยัคฆ์หัวใจมหากาฬ ตอนที่ 15 :: คุณนายแบรนด์เนมกับเกมท้ามัจจุราช (2)

◊ คุณนายแบรนด์เนมกับเกมท้ามัจจุราช (2) ◊ ................... สิ่งที่ได้ยินจากฝ่ายเดียวกันที่อยู่ทางด้านหลัง ทำให้ธงอินทร์ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมร้องถามผู้เป็นคนขับทันที “มีเส้นทางอื่นที่จะไปสนามบินโดยไม่ใช้ถนนสายหลักได้มั้ย” “งั้นต้องไปใช้เส้นทางที่เป็นถนนเลี่ยงเมืองครับ” พันจ่าเอกดำรงพลตอบอย่างคนที่ทำการบ้านมาเป็นอย่างดี “ขับตรงไปอีกประมาณ 10 บล็อค จะมีทางเลี้ยวไปทางขวา แต่ถนนไม่ค่อยดีเพราะกำลังก่อสร้างทางขยายเพิ่มเติม” “ดีหรือไม่ดีก็รีบเผ่นเถอะ” คมจักรสอดเข้ามา “เพราะตอนนี้ฉันได้ยินเสียงหวอของรถตำรวจแว่วเข้ามาแล้ว มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวจะโดนรวบเข้าซังเต อดกลับบ้านกันพอดี” เกือบจะพร้อมๆ กับที่ประโยคนั้นจบลง แว่วเสียงไซเรนก็ดังเข้ามาให้ได้ยินตามที่คมจักรพูดไม่มีผิด “นั่นยังไง... กูว่าแล้ว” คมจักรอุทานก่อนจะร้องบอกโชเฟอร์เสียงลั่น “เหยียบให้มิด... ขับให้เร็วเหมือนเดอะฟาสต์ภาค 8 เลยไอ้น้อง” “เวลานี้ผมก็เหยียบอยู่แล้วนะครับ” พันจ่าเอกดำรงพลร้องตอบ “แต่รถคันนี้มันเก่าเหยียบคันเร่งแค่ไหนมันก็ทำความเร็วได้แค่นี้” “งั้นก็ปลดโหลดให้ตัวเบาจะได้วิ่งเร็วขึ้น” พูดจบ คมจักรก็หันไปด้านหลัง “เปิดท้ายรถแล้วทิ้งกระเป๋าออกไปให้หมด!” “จะบ้าเหรอ” สิริวรรณาร้องลั่นเมื่อได้ยินคำสั่งนั้น “กระเป๋าฉันมียี่ห้อทุกใบ จะทิ้งไปได้ยังไง ราคาไม่ใช่ถูกๆ นะ” “แต่มันจำเป็นนี่ครับ รถเราน้ำหนักมาก ต้องทำให้รถเบาที่สุด ไม่งั้นเราจะหนีไม่พ้น” คมจักรทำตาโตใส่เมียรัฐมนตรี “คุณนายไม่ได้ยินหรือครับ...

แผ่นหลังของความรัก

♥ แผ่นหลังของความรัก ♥ .................. หลังจากเหตุการณ์กัมมันตภาพรังสีรั่วไหลจากโรงไฟฟ้าริมทะเล และมีประกาศฉุกเฉินให้ทุกคนอพยพออกจากพื้นที่โดยเร็วที่สุดก่อนที่ปริมาณรังสีจะเพิ่มความเข้มข้นจนถึงระดับที่อันตรายถึงชีวิต บ้าน โรงเรียน โรงพยาบาล สนามเด็กเล่น กลายเป็นที่รกร้าง เงียบสงัด ไร้เสียงแห่งความสุขและชีวิตชีวาเหมือนที่เคยเป็น แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าหงิกงอก็พลอยซึมเซาหม่นหมอง ท้องถนนว่างเปล่าสีเทาดูเหมือนจะทอดยาวออกไปจนสุดขอบโลกเวิ้งว้าง หลายชีวิตรวมทั้งต้นไม้ใบหญ้าทยอยตายลงเรื่อยๆ จากพิษรังสี หมา แมว ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ปศุสัตว์อดอาหารและน้ำตายลงทีละตัว หมูในฟาร์มหิวจนถึงขนาดกัดกันจนตายและกินเนื้อกันเอง คุโระโกะ ฮารุ และริกิ ต่างก็เป็นลูกที่ถูกทอดทิ้ง แต่ไม่ละทิ้งความพยายามที่จะมีชีวิตและมีความหวังอยู่ต่อเพื่อรอให้พ่อแม่กลับมารับ พวกเธอเปิดโทรทัศน์ด้วยรีโมทคอนโทรลในเวลาเดิมๆ ทุกวัน...

รักเล็กๆ ในมหาศาล ในมหานคร : ตอนที่ 15

- ๑๕ - .................. ผมตามกลิ่นน้ำเทียนที่เดือดคลั่งมาถึงโรงพยาบาล ไหล่คล้องสายกระเป๋าเสื้อผ้า วิทยุเทปฝากโรงรับจำนำย่านบางพลัดไว้เพื่อลดภาระการสัญจร จิตใจที่หนักอึ้งด้วยความเศร้าและโกรธเกรี้ยวยิ่งหดหู่เมื่อพบว่าคนงานพลัดถิ่นในเมืองใหญ่แห่งนี้ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์นิรนาม โรงพยาบาลใหญ่ซับซ้อนไปด้วยอาคารผู้ป่วยและตึกที่แยกประเภทของโรคออกไป ผมสิ้นหวังกับรายชื่อผู้ป่วยบนกระดาน ชอล์คสีขาวที่เขียนไว้ตามลำดับทั้งชื่อและนามสกุลไม่มีคนที่ผมตามหา ทั้งผม จ้อย ไหมน้อย และใครต่อใครที่ถูกสำนักจัดหางานจับโยนสู่ทะเลเหงื่อ ใบสมัครที่ลงชื่อตามบัตรประชาชนล้วนถูกลืมไปสิ้น ผมไม่เคยถามชื่ออย่างเป็นทางการของจ้อย ชื่อผมไชยา... บิดเพี้ยนมาจากคำเรียกขานของเพื่อนร่วมงาน ผมเปลี่ยนเป้าหมายที่จะเสาะถามหานามของมนุษย์ไร้ชื่อ ผ่านโต๊ะประชาสัมพันธ์ของตึกผู้ป่วย ผมถามหาคนไข้ที่ถูกน้ำร้อนลวก ไม่ใช่น้ำร้อนหรอก จริงๆ เป็นขี้ผึ้งที่ถูกหลอมละลายด้วยความร้อน มันอาบลงบนร่างที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อ แล้วเกาะจับผิวหนังเมื่อถูกความเย็นจนแข็งตัว คุกรุ่นด้วยความทรมานสืบเนื่องประหนึ่งร่างทั้งร่างกลายเป็นภูเขาไฟรอเวลาระเบิด ประตูอาคารหลังแล้วหลังเล่าที่ผมเดินเข้าออก...
ปราบต์
ปราปต์รักการอ่านมาตั้งแต่เด็ก และเริ่มจรดดินสอเขียนเรื่องทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเรื่องที่เขียนนั้นเรียกว่า ‘นวนิยาย’ งานเขียนของปราปต์ได้รับรางวัลและผ่านเข้ารอบการประกวดทางวรรณกรรมหลากหลาย อาทิ กาหลมหรทึก นิราศมหรรณพ ลิงพาดกลอน ฯลฯ
พันทิวา
นักเขียนลูกนาวีวัยใกล้เกษียณอยู่ในบรรณาพิภพมากว่า 40 ปี เริ่มเขียนหนังสือมาตั้งแต่เป็นนักเรียนนุ่งขาสั้น มีผลงานรวมเล่มเป็นครั้งแรกมาตั้งแต่ปี 2526 และเรื่อยมาจวบจนปัจจุบัน
นทธี ศศิวิมล
เกิดและเติบโตที่ อ.เมือง จ.ตาก ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่เขตดอนเมือง กรุงเทพฯ เขียนหนังสือได้หลายแนวทั้งนิยาย นิทาน เรื่องสั้น วรรณกรรมเด็ก เรื่องแนวสยองขวัญได้รับความนิยมมากเป็นพิเศษ มีการแปลและวางขายในต่างประเทศ
ประชาคม ลุนาชัย
เกิดที่จังหวัดยโสธร เข้ามาทำงานที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่อายุ 16 ปี เริ่มต้นเขียนหนังสือตั้งแต่ปี 2520 จากบทกวี ก่อนจะจริงจังกับเรื่องสั้น และนวนิยายตามลำดับ ถึงปัจจุบัน 2561 มีผลงานตีพิมพ์ทั้งหมด 35 เล่ม
น.นพรัตน์
น.นพรัตน์ สุดยอดนักแปลนิยายกำลังภายในของประเทศไทย สามารถแปลผลงานของกิมย้ง ได้ครบทั้ง 15 เรื่อง ทั้งแปลงานของโก้วเล้ง ได้มากกว่าผู้แปลท่านอื่น ๆ ด้วย
error: Don\'t copy !!!