เรื่องสั้น

รอยยิ้มใช้ได้ผลเสมอ

               ฉันยิ้มให้เขา ยิ้มอย่างจริงใจ สดชื่น เปิดเผย ยิ้มอย่างที่หลายคนเคยชื่นชมว่าเป็นยิ้มที่เห็นแล้วทำให้รู้สึกสบายใจ กระทั่งฉันเองก็รู้สึกได้ว่านี่เป็นความสามารถเดียวที่ทำแล้วควบคุมผลลัพธ์ของมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ เป็นสิ่งที่ทำจนชำนาญ และแน่นอน มันใช้ได้ผลเสมอ ฉันยิ้มให้เขา ตำรวจท่องเที่ยวซึ่งยืนต้อนรับนักท่องเที่ยวที่กำลังขึ้นเหยียบเกาะ พูดกับนักท่องเที่ยวด้วยภาษาอังกฤษชัดเจน ไพเราะ ฉาดฉานมั่นใจ เขาขอความร่วมมืออย่างสุภาพ...

หมีดำผู้เหี้ยมโหด

มีเรื่องเล่าขานกันมาในหมู่ผู้ที่ชอบฟังเรื่องประหลาดๆ เกี่ยวกับตุ๊กตาหมีสีขาวขนฟูฟ่องตัวหนึ่ง หน้าตามันจิ้มลิ้มน่ารัก ดวงตากลมโตสีดำใสแจ๋วเหมือนลูกแก้ว รูปร่างตุ้ยนุ้ยน่ากอด ราวทูตสวรรค์น้อยๆ ตัวสูงแค่เข่า ขาเล็กๆ สั้นๆ ปุกปุยของมันมักก้าวเตาะแตะตามลำพังยามค่ำคืน ขนสีขาวของมันสว่างเรืองในความมืด แม้หน้าตาจะน่ารักน่าเอ็นดู ใครเห็นต้องตกหลุมรักอยากอุ้มมากอด แต่สิ่งที่เจ้าหมีน้อยปรารถนาที่สุดกลับไม่ใช่บ้านหลังใหญ่ ห้องนอนน่าเอ็นดูที่หอมสะอาดนุ่มนิ่ม...

โนรี (โก๊ะ)

มีเรื่องราวบางเรื่องใช่ไหมที่เวลาหวนย้อนนึกถึงทีไรคุณก็อดยิ้มไม่ได้ทุกที นั่นแหละ สำหรับฉันแล้วเรื่องของโนริโกะก็จัดอยู่ในเรื่องประเภทนั้น โน่น... เมื่อยี่สิบปีที่แล้วแน่ะ ฉันยังจำวันแรกที่โนริโกะมาได้ วันนั้นครูประกาศด้วยท่าทางตื่นเต้นหน้าชั้นเรียนว่า วันนี้นักเรียนจากโครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมชาวญี่ปุ่นจะเข้ามาเรียนกับเรา และห้องเราก็ถูกเลือกจากทางโรงเรียนว่าเหมาะสมที่สุด เพราะฉะนั้นถือว่าเราเป็นตัวแทนของประเทศ ห้ามทำให้ประเทศขายหน้า พวกเรามองหน้ากันยิ้มๆ ที่จริงครูพูดแบบนี้เป็นครั้งที่ร้อยแล้วเห็นจะได้ ตั้งแต่วันที่รู้ว่าจะมีนักเรียนญี่ปุ่นมา ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ไม่รู้ แต่พอถึงเวลาที่โนริโกะเดินเข้ามายืนยิ้มกว้าง ท่าทางสดชื่นมั่นใจที่หน้าห้องจริงๆ พวกเราก็กลับเป็นฝ่ายตื่นเต้นเสียจนทำอะไรไม่ถูก...

แขวนอยู่บนเส้นด้าย

น่าจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ปาลิตรู้สึกได้ว่าชีวิตตัวเองกำลัง “แขวนอยู่บนเส้นด้าย” อย่างแท้จริง… และมันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายด้วย... ตั้งแต่เขารู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาเมื่อครู่และตั้งสติกวาดสายตาสำรวจรอบตัว พบว่าตนยังคงนั่งในรถคันที่ขับมาจากบ้าน มุ่งตรงไปหาหญิงสาวที่นัดหมายกันไว้ว่าจะมาพบกันในสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเคยมีความสำคัญกับเขามากเหลือเกินเมื่อนานมาแล้ว ยังจำได้ว่าตนขับรถมายังเส้นทางเลียบภูเขาเส้นเดิมๆ ที่เคยขับอยู่เป็นประจำ เส้นทางซึ่งได้ฉายาว่าเส้นทางลอยฟ้า เพราะต้องลัดเลาะผ่านหุบเขาบนทะเลหมอกสีขาวนวลละมุนเหมือนวิ่งอยู่บนสวรรค์ ปาลิตขับมาถึงบริเวณเลียบเลาะหุบเขาด้านข้างซึ่งเป็นจุดอันตราย กำลังครุ่นคิดไปด้วยว่าเมื่อได้พบหน้ากันแล้วจะเริ่มต้นพูดจากันอย่างไรบ้าง และในตอนนั้นเองที่เขาเห็นแสงไฟจากรถคันที่ขับสวนมาด้วยความเร็วสูงกินเลนฝั่งของปาลิตเข้ามาเกือบครึ่ง ด้วยความตกใจ ชายหนุ่มหักหลบอัตโนมัติจนรถเสียการควบคุมหมุนคว้าง ร่วงหล่น เขาจำได้เท่านั้น ความตื่นตระหนกฉับพลันราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางหัว...

ของขวัญปีใหม่

ดวงอาทิตย์ในยามเช้าของวันที่ 31 ธ.ค. 2561 สาดแสงสีทองอ่อนอุ่นส่องผ่านกรอบหน้าต่างกระจก ผ่านเหล็กดัดลายหน้าต่างลมจีน เกิดลวดลายเงาทาบทับบนผืนผ้าม่านโปร่งสีขาวในห้องของย่าอี๊ดอย่างที่เธอชอบนั่งมองนานๆ เสมอ แต่วันนี้ไม่เหมือนเช้าวันอื่นๆ... ย่าอี๊ดตื่นตั้งแต่ยังไม่รุ่งเช้า ลุกขึ้นจัดการธุระส่วนตัว อาบน้ำ แปรงฟัน หยิบเสื้อคอบัวสีเขียวหยกตัวโปรดและกางเกงยืดสีน้ำตาลเข้มที่มักใช้สวมใส่ออกไปข้างนอกมาใส่ กลิ่นน้ำยารีดผ้าโชยขึ้นมาหอมสะอาดเธอเลือกและเตรียมชุดนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน หญิงชราใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบแปรงหวีผมออกมาหวีแสกให้เรียบร้อย...
error: Don\'t copy !!!