เรื่องสั้น

ชีวิตเล็กๆ ของผม

ชีวิตเล็กๆ ของผม ..........             ตั้งแต่จำความได้ ผมก็เกิดขึ้นมาที่นี่ ในห้อมล้อมของเสื้อผ้ามนุษย์เก่าๆ แต่อุ่นและนุ่มเหมาะกับการซุกตัวขดนอน ยิ่งถ้าเวลาที่แม่อยู่ด้วย ได้ดื่มกลืนน้ำนมอุ่นๆ ซุกหัวกับเต้านมแม่ในขณะที่มีแม่คอยเลียเนื้อตัวทำความสะอาดขนตั้งแต่หัวถึงหาง มันช่างเป็นความสุขเกินจะบรรยาย แม่เคยบอกว่าในโลกนี้มีแมวตัวอื่นๆ อีกมาก แม่แมวตัวอื่นมักจะมีลูกทีละหลายตัว ไม่เหมือนผม ที่แม่คลอดออกมาแค่ตัวเดียว...

กล่องบันทึกความทรงจำ

♥ กล่องบันทึกความทรงจำ ♥ ............. “สีไหนดีคะ” หญิงสาวสวยสะพรั่งหันหน้าจอมือถือไปที่เท้าทั้งสองข้างของตนเองที่ตอนนี้สวมรองเท้าส้นสูงข้างละแบบ ข้างซ้ายสีทองประกายกากเพชร ข้างขวาสีดำกำมะหยี่ พลางโพสท่าหันซ้ายหันขวาไปมา “ผมชอบทั้งสองสีนะ  ผิวขาวสว่างอย่างคุณใส่สีอะไรก็สวยทั้งนั้น ถ้าสีดำ ก็ได้หลายโอกาสหน่อยงานสุภาพก็ได้ ใส่ออกงานพิเศษก็ได้ แต่ถ้าอยากให้สวยหรูเด่นสะดุดตาคนก็ต้องสีทอง แล้วแต่ว่าคุณชอบแบบไหน” นาเดียกลอกตา ถอนหายใจเบาๆ...

แผ่นหลังของความรัก

♥ แผ่นหลังของความรัก ♥ .................. หลังจากเหตุการณ์กัมมันตภาพรังสีรั่วไหลจากโรงไฟฟ้าริมทะเล และมีประกาศฉุกเฉินให้ทุกคนอพยพออกจากพื้นที่โดยเร็วที่สุดก่อนที่ปริมาณรังสีจะเพิ่มความเข้มข้นจนถึงระดับที่อันตรายถึงชีวิต บ้าน โรงเรียน โรงพยาบาล สนามเด็กเล่น กลายเป็นที่รกร้าง เงียบสงัด ไร้เสียงแห่งความสุขและชีวิตชีวาเหมือนที่เคยเป็น แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าหงิกงอก็พลอยซึมเซาหม่นหมอง ท้องถนนว่างเปล่าสีเทาดูเหมือนจะทอดยาวออกไปจนสุดขอบโลกเวิ้งว้าง หลายชีวิตรวมทั้งต้นไม้ใบหญ้าทยอยตายลงเรื่อยๆ จากพิษรังสี...

ตุ่นแว่น

♥ ตุ่นแว่น ♥ ................................... “เธอไม่ใช่มีน หรือไม่ก็เกิดอะไรบางอย่างที่แปลกมากๆ ขึ้นแน่ๆ” ฉันพูดออกไปเสียงสั่น หลังจากรวบรวมความกล้ามาตลอดช่วงเช้า เหงื่อที่ไหลซึมออกมาทำให้ดั้งแว่นตาเลื่อนลง ฉันขยับมือดันมันขึ้นที่เดิม แล้วกลืนน้ำลาย รอฟังคำตอบจากคนที่อยู่ตรงหน้า ที่แน่ใจว่าเป็นคนอื่น แม้ภายนอกจะดูเหมือน มีน...

มันยังอินในหัวใจ

♥ มันยังอินในหัวใจ ♥ ................................... “เนื่องจากมีเหตุขัดข้องในระบบการเดินรถ ทำให้ขบวนรถไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ ขณะนี้อยู่ในระหว่างดำเนินการแก้ไข กรุณารอสักครู่ ขออภัยในความไม่สะดวก” เสียงประกาศจากลำโพงรถไฟฟ้าและข้อความที่ขึ้นบนจอทำเอาหลายคนถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด บางคนสบถออกมาเบาๆ เพราะนี่เป็นการประกาศครั้งที่ 2 หลังสิบนาทีที่แล้วมา ทุกคนบนรถไฟฟ้าขบวนนี้ยืนติดนิ่งอยู่กับที่ บนเส้นทางระหว่างสถานีชิดลม มุ่งหน้าไปเพลินจิต สายฝนต้นเดือนกรกฎาคมที่ซัดกระหน่ำอยู่ข้างนอกจนฟ้ามืดราวกับกลางคืนทั้งที่เวลาเพิ่งห้าโมงเย็นเพิ่มความกดดันให้ทุกคนในรถรู้สึกอึดอัดมากขึ้นไปอีก กว่าครึ่งของคนที่ติดอยู่ที่นี่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปัดหน้าจอ กดอ่านอะไรต่อมิอะไร หลายคนใส่หูฟังเหมือนต้องการจะขังตนเองไว้ในโลกอีกใบ...

โปรดเรียกฉันด้วยนามที่แท้จริง (ตอนที่2)

โปรดเรียกฉันด้วยนามที่แท้จริง (ตอนจบ) ........................... คนรักคนใหม่จูงมือฉันเข้าบ้าน ที่ที่ฉันได้พักอย่างอุ่นใจว่าจะไม่ร่วงหล่นหรือตากฝนเพียงลำพัง เขาก็มีเก้าอี้ของเขา และคอยตะครุบฉันเอาไว้ทุกครั้งที่ฉันกำลังจะร่วงหล่นและจมลง ในที่สุดเซ็กซ์ก็มีความหมายมากกว่าการฉีกทึ้งจิตวิญญาณเพื่อตายแล้วเกิดใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันเกิดใหม่ทั้งๆ ที่ยังมีชีวิตเมื่อได้ให้กำเนิดลูกชายคนแรก เด็กน้อยผู้น่าสงสารที่บอบบางราวกับตุ๊กตาแก้วเป่า น้ำนมจากอกของฉันไหลเวียนในร่างกายของเขา ทารกคือความมหัศจรรย์ของจักรวาล และจริงเสียจนตัวตนที่กำเนิดใหม่ของฉันพลอยมีจริงและแตะต้องได้มากกว่าที่เคยเป็นมาทั้งชีวิต อยากตื่นขึ้นในทุกๆ เช้าเพื่อเขา เวลาทุกวินาทีมีค่า มีความหมาย เด็กน้อยเติบโตวันต่อวัน...
error: Don\'t copy !!!