เรื่องสั้น

Premium Item

Premium Item ........ พัตเตอร์เดินตรงไปข้างหน้า ดวงตามุ่งมั่น ตรงนั้นข้าวหอมกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมที่เธอเคยนั่งประจำข้างหอประชุม หัวร่อต่อกระซิกอยู่กับไอ้เลวตัวนั้น ไอ้ภูผา ท่ามกลางเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจ เสียงหัวเราะ เสียงหยอกล้อของบรรดานักเรียนคนอื่นๆ ในช่วงเวลาพักกลางวัน นักเรียนหญิง ม.4 กลุ่มหนึ่งกำลังซ้อมตีลูกแบดมินตันอัดผนังข้างหอประชุม ส่วนด้านใน เป็นรุ่นพี่...

คนเห็นสี (ตอนจบ)

คนเห็นสี (ตอนจบ) ............. คราวนี้เป็นฝ่ายผมที่ประหลาดใจบ้างแล้ว ว้าว นี่มันเหนือจินตนาการไปมาก ในขณะที่ผมเห็นสีฆาตกรจากอดีต อ้อมกลับมองเห็นสีของรายได้จากอนาคต “จริงๆ มันก็คงไม่ได้น่าทึ่งมากนักหรอกมั้งคะ” อ้อมหลบตาเขินๆ เมื่อเริ่มรู้สึกว่าผมจ้องเธอนานเกินไปหน่อยแล้ว “ก็ฝ่ายการตลาด ก็ต้องทำหน้าที่ประเมินทิศทางของผลิตภัณฑ์อยู่แล้ว ไม่ถึงกับเป็นผู้วิเศษหรือหมอดูอะไรอย่างงั้นหรอกค่ะ” หลังจากได้รับมอบหมายให้ทำหนังสือเล่มนั้นร่วมกับอ้อม ผมก็กระตือรือร้นที่จะตื่นมาใช้ชีวิตมากขึ้น มีแรงจูงใจอยากจะมาทำงานแต่เช้า...

คนเห็นสี (ตอนแรก)

คนเห็นสี (ตอนแรก) ............. ตอนที่ผมได้รู้ว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นนั้น ผมอายุได้ราว 5 ขวบ ตอนนั้นพ่อ แม่ และญาติ คิดว่าผมมีอาการป่วยบางอย่างทางสมองที่ทำให้การรับรู้และแปลผลจากประสาทสัมผัสผิดเพี้ยนไป เพื่อนที่โรงเรียนก็ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ผมเป็น บ้างก็หัวเราะ บ้างก็ล้อเลียน สร้างความอึดอัดและทุกข์ใจอย่างมาก เพราะแม้แต่ตัวผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ทำไมถึงต่างจากคนอื่น...

ทั้งอดีต ปัจจุบัน และในกาลข้างหน้า

ทั้งอดีต ปัจจุบัน และในกาลข้างหน้า .......... “อนุโมทนาบุญสิลูก” แม่มักพูดอย่างนั้นเสมอๆ ตั้งแต่เล็กจนโต เวลาที่เห็นใครทำบุญ หรือไปทำบุญกันเองที่วัด “ทำไมเราต้องอนุโมทนาด้วยแม่” ฉันเคยถาม “อนุโมทนาแปลว่าอะไร” แม่ตอบอย่างใจเย็น ไม่เห็นขัน ไม่นึกโกรธหรือหงุดหงิดแต่อย่างใด “แปลว่ายินดีด้วยในบุญกุศลของท่าน ดีแล้ว งามแล้ว” “แล้วถ้าเราเฉยๆ...

บทสนทนาในความมืด

บทสนทนาในความมืด .......... มารีค่อยๆ ลืมตาขึ้น แวบแรกเธอเข้าใจว่าตัวเองยังไม่ตื่น แต่เมื่อลองขยับตัวดูความเจ็บปวดที่ข้อมือและข้อเท้า ก็ทำให้เธอแน่ใจว่าเธอตื่นแล้วมีสติเต็มตัว และกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นอันตรายอย่างยิ่ง เด็กสาวกวาดตามองไปรอบๆ ตัว ท่ามกลางความมืด เธอมองเห็นลำแสงเล็กๆ ที่ลอดออกมาจากขอบหน้าต่างแบบกระจกช่องแสงด้านบนที่ผนังติดกับเพดาน เมื่อปรับสายตาอยู่ครู่หนึ่งจึงมองเห็นสภาพแวดล้อมภายในห้องนั้นได้เลือนราง เธอสะดุ้งเฮือกขึ้นมา หวาดกลัวจนตัวสั่นน้ำตาคลอ เมื่อรู้สึกได้ว่า มีใครอีกคนอยู่ในห้องนั้น...

ส่วนที่ขาดหาย

ส่วนที่ขาดหาย .......... ครั้งแรกที่ฉันได้สติลืมตาตื่นขึ้นในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล ทั่วร่างกายเจ็บชาหนักอึ้งจนแทบขยับส่วนไหนไม่ได้ ฉันพยายามหันหน้ามองดูรอบตัว รู้สึกได้ถึงความหยาบ สาก ที่ด้านหลังศีรษะ คาดเดาได้ว่าน่าจะถูกโกนศีรษะด้วยเหตุผลบางอย่าง ยกมือซ้ายขึ้นจะลูบดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับหัวก็เห็นสายต่อระโยงระยางเต็มตัวไปหมด ตอนนั้นเองนางพยาบาลที่เฝ้าอยู่ก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ กดปุ่มอินเตอร์คอมพ์ที่หัวเตียง “คนไข้ห้อง 4251 ฟื้นแล้วค่ะ ฝากแจ้งคุณหมอด้วยค่ะ” แล้วเธอ ก็เริ่มพูดกับฉัน...
error: Don\'t copy !!!