เรื่องสั้น

ผีไร้หน้า (ตอนจบ)

ผีไร้หน้า (ตอนจบ) ........ ตราบใดที่ยังเป็นคนนอก เป็นคนอื่น จะไม่มีใครเห็นใบหน้าของเรา แต่ถ้าเราเป็นพวกเดียวกัน มีใบหน้าเดียวกันแล้ว ได้รับการยอมรับแล้ว นั่นแหละตัวตนของเราถึงจะชัดเจนขึ้น แพทตี้หัดหัวเราะกับมุกตลกโง่ๆ ให้ดูเป็นธรรมชาติ เล่นมุกเสี่ยวๆ ที่พวกดาราในทีวีกำลังนิยม ติดตามละครหลังข่าวเรื่องดัง และหัดฟังเรื่องนินทาโดยเฉพาะเรื่องลับข่าวคาวของเพื่อนที่เพิ่งเดินหันหลังออกจากกลุ่ม สีผม เสื้อผ้า...

ผีไร้หน้า (ตอนแรก)

ผีไร้หน้า (ตอนแรก) ........ ฤดีเข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ความรู้สึกแปลกแยก แตกต่างจากคนที่นี่ ทำให้เธอรู้สึกว่าตนเป็นคนนอกเสมอ อยู่อีกฝั่งของกำแพงที่มองไม่เห็น แต่รับรู้ได้ รู้สึกได้ ฤดีมาอยู่กับป้าเมื่ออายุได้ห้าขวบ หลังจากแม่ตายและพ่อมีภรรยาใหม่ อันที่จริงป้าอยากจะรับลดาน้องสาวของเธอมาอยู่ด้วย แต่เนื่องจากป้าเองเป็นสาวโสด ทำงานขายข้าวแกงหน้าบ้านไม่ค่อยมีเวลาดูแลเด็กเล็ก เลยรับฤดีที่พอจะดูแลตัวเองได้บ้างแล้วมาแค่คนเดียว เด็กหญิงรู้ตัวดีตั้งแต่วันนั้น ว่าตนมาอยู่กับป้านี้...

รักแรกพบของศพไร้หัว (ตอนจบ)

รักแรกพบของศพไร้หัว (ตอนจบ) ........ คำว่า เคย ทำให้ฉันเจ็บแปลบ นั่นหมายความว่ามันเป็นอดีต มันผ่านไปแล้ว และจะไม่มีวันหวนกลับมาอีกใช่ไหม เคยรักกัน เคยเป็นแฟนกัน เคยเป็นคนสำคัญ แค่เคยเท่านั้น... “อโหสิกรรมให้พี่ด้วยนะพิม” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยิน ก่อนจะลอยคว้างเข้าไปในพงหญ้า เผยอปากอ้า...

รักแรกพบของศพไร้หัว (ตอนแรก)

รักแรกพบของศพไร้หัว (ตอนแรก) ........ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าฉันก็จะได้เห็นหน้าเขาแล้ว... ตื่นเต้นจัง!             ต้องขอบคุณอาจารย์ธนา ชายคนรักคนแรกในชีวิต ผู้เป็นเจ้าของดอกไม้พรหมจรรย์ของฉัน ก่อนที่จะโยนมันไปกองรวมไว้กับดอกอื่นๆ ที่เขาเคยได้ อย่างน้อย เขาก็เป็นคนมอบโอกาสเข้าถึงประสบการณ์มหัศจรรย์นี้ให้ฉัน โอกาสที่ฉันไม่คิดว่าจะมีใครได้รับง่ายๆ มันแปลกประหลาดน้อยเสียเมื่อไหร่ที่ฉันได้รับรู้ว่ายังคงรู้สึกและรับรู้ได้ ยังคงจดจำทุกสิ่งทุกอย่างแม้จะตายแล้ว ที่แปลกกว่านั้น คือยังรับรู้ได้ครบถ้วน...

Premium Item

Premium Item ........ พัตเตอร์เดินตรงไปข้างหน้า ดวงตามุ่งมั่น ตรงนั้นข้าวหอมกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมที่เธอเคยนั่งประจำข้างหอประชุม หัวร่อต่อกระซิกอยู่กับไอ้เลวตัวนั้น ไอ้ภูผา ท่ามกลางเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจ เสียงหัวเราะ เสียงหยอกล้อของบรรดานักเรียนคนอื่นๆ ในช่วงเวลาพักกลางวัน นักเรียนหญิง ม.4 กลุ่มหนึ่งกำลังซ้อมตีลูกแบดมินตันอัดผนังข้างหอประชุม ส่วนด้านใน เป็นรุ่นพี่...

คนเห็นสี (ตอนจบ)

คนเห็นสี (ตอนจบ) ............. คราวนี้เป็นฝ่ายผมที่ประหลาดใจบ้างแล้ว ว้าว นี่มันเหนือจินตนาการไปมาก ในขณะที่ผมเห็นสีฆาตกรจากอดีต อ้อมกลับมองเห็นสีของรายได้จากอนาคต “จริงๆ มันก็คงไม่ได้น่าทึ่งมากนักหรอกมั้งคะ” อ้อมหลบตาเขินๆ เมื่อเริ่มรู้สึกว่าผมจ้องเธอนานเกินไปหน่อยแล้ว “ก็ฝ่ายการตลาด ก็ต้องทำหน้าที่ประเมินทิศทางของผลิตภัณฑ์อยู่แล้ว ไม่ถึงกับเป็นผู้วิเศษหรือหมอดูอะไรอย่างงั้นหรอกค่ะ” หลังจากได้รับมอบหมายให้ทำหนังสือเล่มนั้นร่วมกับอ้อม ผมก็กระตือรือร้นที่จะตื่นมาใช้ชีวิตมากขึ้น มีแรงจูงใจอยากจะมาทำงานแต่เช้า...
error: Don\'t copy !!!