นวนิยาย

รักเล็กๆ ในมหาศาล ในมหานคร : ตอนที่ 15

- ๑๕ - .................. ผมตามกลิ่นน้ำเทียนที่เดือดคลั่งมาถึงโรงพยาบาล ไหล่คล้องสายกระเป๋าเสื้อผ้า วิทยุเทปฝากโรงรับจำนำย่านบางพลัดไว้เพื่อลดภาระการสัญจร จิตใจที่หนักอึ้งด้วยความเศร้าและโกรธเกรี้ยวยิ่งหดหู่เมื่อพบว่าคนงานพลัดถิ่นในเมืองใหญ่แห่งนี้ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์นิรนาม โรงพยาบาลใหญ่ซับซ้อนไปด้วยอาคารผู้ป่วยและตึกที่แยกประเภทของโรคออกไป ผมสิ้นหวังกับรายชื่อผู้ป่วยบนกระดาน ชอล์คสีขาวที่เขียนไว้ตามลำดับทั้งชื่อและนามสกุลไม่มีคนที่ผมตามหา ทั้งผม จ้อย ไหมน้อย และใครต่อใครที่ถูกสำนักจัดหางานจับโยนสู่ทะเลเหงื่อ ใบสมัครที่ลงชื่อตามบัตรประชาชนล้วนถูกลืมไปสิ้น ผมไม่เคยถามชื่ออย่างเป็นทางการของจ้อย...

สุสานสยาม ตอนที่ 5 : เอษะกาศ

-๕- เอษะกาศ .............. อีกสิบนาทีสิบเอ็ดโมง พื้นที่หน้าห้องเรียนพิเศษวิชาตรรกะในอตรรกศาสตร์มีนักเรียนมาอออยู่เต็มไปหมด เยียรยงก้าวเข้ามาพลางกอดกระเป๋าผ้ารีทรายโก้บรรจุสัมภาระไว้ด้านหน้าเหมือนทุกที ที่จริงวันนี้เธอมีเรียนวิชาฝีซีกอีกตึกไม่ไกล แต่เรื่องที่อยากรู้มีกำลังมากกว่า นอกจากนั้น ฝีซีกเป็นวิชาที่เธอค่อนข้างถนัด แม้มันจะดูยุ่งยากเนื่องจากต้องใช้ความรู้ทางคณิตศาสตร์มาประยุกต์เพื่ออธิบายปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ กระนั้นโจทย์จริงๆ มีอยู่ไม่กี่แนว ถ้าคุณจำวิธีแก้โจทย์ข้อเก่าๆ ได้ก็จะสามารถทำข้อใหม่ๆ ได้ และปกติ...

สุสานสยาม ตอนที่ 4 : รอยเขี้ยว

-๔- รอยเขี้ยว .............. ถนนข้างนอกเขตกำแพงฝาถังมีเลนน้อยกว่า เล็กแคบกว่า ทั้งที่มีรถและคนคับคั่งกว่า ขนาดของรถก็ค่อนข้างใหญ่เทอะ เพราะเป็นยนตรกรรมตกยุค พวกนี้กดแตรดังระงมและจอดติดเป็นแพอยู่บนถนนนองน้ำ อันเป็นสภาพปกติที่ชาวขยะจะต้องเผชิญในวันฟ้ารั่ว ทันทีที่เห็นรถซึ่งคงจะประทับตรา รปภ. หรือสัญลักษณ์บางอย่างของพวกฝาถัง ทั้งถนนก็โกลาหล รถคันอื่นๆ ที่จอดติดอยู่ต้องพยายามขยับหลีกทาง เพื่อให้ขบวนที่เยียรยงติดมาด้วยสามารถแล่นต่อไปได้ เด็กสาวรู้ว่าภายในรถเหล่านั้น...

รักเล็กๆ ในมหาศาล ในมหานคร : ตอนที่ 14

- ๑๔ - .................. ผมนั่งรถเมล์ผิดสายหลงทางไปไกล กว่าจะหาคันที่ผ่านสนามหลวงกลับมาเริ่มตั้งหลักได้ก็เกือบสี่ทุ่ม ถึงหน้าปากซอยเข้าโรงงานผมเดินเท้าไปช้าๆ ด้วยความรู้สึกหนาวในอก และเปล่าเปลี่ยวในดวงชีวิต ไออุ่นและความสุขที่เคยสัมผัสใกล้ชิดเหมือนพรากจากไปชั่วกาล พรุ่งนี้ตื่นเช้าขึ้นมาทำงานหน้าเตา ไม่มีดวงตาคอยจ้องมองจากโต๊ะห่อเทียน และบนหน้าต่างห้องพักคนงานหญิง ไร้ซึ่งรอยยิ้มที่คอยส่งผมเข้านอน นานแค่ไหนกว่าไออุ่นแห่งรักจะหวนคืน ผมเพิ่งรู้ และเพิ่งเข้าใจตอนนี้เองว่ายามที่ใครรอคอยคนรักที่พรากจากไป ชีวิตนับเป็นนาที...

สุสานสยาม ตอนที่ 3 : ประวัติศาสตร์โรงงาน

-๓- ประวัติศาสตร์โรงงาน .............. แววตกใจบนดวงตาในกระจกเงาเปลี่ยนเป็นโกรธขึ้ง ขุนระเบ็งกัดกรามแน่นจนข้างขมับปูดโปน เสียงกระซิบกรีดเฉือน “ไอ้พวกเหี้ย บ้านเมืองยิ่งจะชิบหาย!” เยียรยงหันตามโดยอัตโนมัติ เพ่งผ่านกระจกหลังอันเต็มไปด้วยน้ำฝนท่วมท้น ทว่านอกจากถนนมืดๆ อันมีไฟสลัวรางเป็นหย่อมๆ กับเงาตะคุ่มของตัวอาคารไกลออกไป ไม่มีอะไรเลยนอกจากนั้น “เกาะรถแน่นๆ!” เสียงเข้มดังอีก ยรรยงตกใจ คำพูดคล้ายรู้ทันอะไรสักอย่าง “จะทำอะไร ทางนี้ไม่ให้--” “จะเก็บมันไว้ทำซากอะไร!” อย่างทันทีทันใด...

รักเล็กๆ ในมหาศาล ในมหานคร : ตอนที่ 13

- ๑๓ - .................. จ้อยผละจากเตาไปยังแทงค์น้ำเย็นหน้าห้องคุณพิชัย หายไปนานจนผมคิดว่าเขาเข้าไปคุยกับนักออกแบบเทียนไข จ้อยไม่ได้เข้าไปขอความรู้เรื่องแต่งเทียนอันพิสดาร หรือความลึกล้ำแห่งลายไทยซึ่งคนอย่างเขาไม่เคยรู้จักทั้งศาสตร์และศิลป์ เขาชอบคุยเรื่องเพลงและคารมที่จะใช้จีบสาว จากนั้นก็ฉวยโอกาสดูการบังคับมือของคุณพิชัย ทั้งการแกะสลักลายเทียน ลากปากกาเขียนแบบ เขาอยากเขียนจดหมายลายมือสวยๆ ส่งไปจีบสาว มือเรียวยาวของคุณพิชัยมั่นคง ไม่ว่าในยามแต่งเทียนหรือเขียนอะไรลงบนสมุด ตัวอักษรเบียดชิดกันอย่างเป็นระเบียบ...
error: Don\'t copy !!!