อ่านนิยาย

รักเล็กๆ ในมหาศาล ในมหานคร : ตอนที่ 17 (ตอนจบ)

- ๑๗ (ตอนจบ) - .................. ในไร่กว้างกลางอ้อมกอดของภูเขาสูง ที่นี่ผมได้สัมผัสหลังม้าเป็นครั้งแรก นานนับเดือนที่เคี่ยวกรำฝึกฝนกับอาชาหนุ่มซึ่งเจ้านายมอบให้ใช้งานจนคุ้นเคย ชำนาญบังเหียนและเข้าใจม้า บังคับทิศทางและความเร็วได้ดั่งใจ บางครั้งผมควบม้าคู่กายห้อตะบึงไปด้วยความเร็วจนฝุ่นฟุ้งตลบ ภาพที่เคยเห็นจากหนังจีนผสานกับจินตนาการและความเป็นจริง สำหรับเหยื่อความโกรธแค้นเกลียดชังที่ถูกม้าสี่ตัวทะยานแยกร่าง ก่อนดวงชีวิตจะมอดดับ รสชาติแห่งความเจ็บปวดทรมานคงพุ่งถึงขีดสุด ม้าที่ผมนั่งบนหลังไม่เคยแยกร่างใคร ร่างปราดเปรียวของมันทะยานไปในสายลมเปลี่ยว ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่งามตาประดุจอาณาจักรอันเงียบสงบ...

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 6 ตอนที่ 17 :: ปะทะดาบทอง

๑๗ ♦ ปะทะดาบทอง ♦ ............... ประตูห้องพลันเปิดผางออก กิมเม้งตี้กวาดสายตามองไป เห็นมีบุรุษผู้หนึ่งกำลังสวมใส่เสื้อคลุม บนเตียงมีสตรีนางหนึ่งนอนเหยียดยาวอยู่ บุรุษผู้นั้นพอได้ยินสำเนียงพังทลาย จึงเบือนศีรษะมองมา กลับมิรู้จักมักคุ้นมาก่อนจึงกระชากเสียงอย่างขุ่นเคืองว่า "อสูรร้ายกลับหาญกล้ามิน้อย สามารถไล่ล่าถึงที่นี่" พลางยื่นมือตะปบคว้ากระบี่ยาว สะบัดวูบหนึ่งปลอกกระบี่ก็ร่วงหล่นลงบนพื้นดิน คมกระบี่สาดประกายอันเจิดจ้า กิมเม้งตี้ขมวดคิ้วจับจ้องมัน คำนวณได้ว่าฝ่ายตรงข้ามต้องเป็นมือกระบี่อันดับสูง แต่หาใช่บุคคลที่กำลังเสาะแสวงหาไม่ มือกระบี่อายุเยาว์ผู้นั้นตวาดอีกว่า "เซียวเอ็ง รีบลุกขึ้น...

คู่พยัคฆ์หัวใจมหากาฬ ตอนที่ 17 :: ล่ามาสเตอร์มายด์

◊ ล่ามาสเตอร์มายด์ ◊ ........... สถานีรถไฟฟ้าอุดมแดง กรุงเทพมหานคร เวลา 07.45 บรรยากาศช่วงเวลาเร่งด่วนของวันจันทร์ต้นเดือนสิงหาคม ไม่ต่างอะไรกับทุกเดือนที่ผ่านมาซึ่งบนชานชาลาคลาคล่ำไปด้วยผู้คนทั้งหญิงและชายหลากหลายสาขาอาชีพ รวมทั้งนักเรียนนักศึกษาที่อาศัยรถไฟฟ้าเป็นพาหนะในการเดินทางไปยังจุดหมายของตน “กรุณาถอยออกมาจากหลังเส้น แล้วรอให้ผู้โดยสารลงจากรถก่อนนะครับ” เสียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร้องบอกเหมือนเช่นทุกเช้าซึ่งมีผู้ใช้บริการจำนวนมาก “ใจเย็นๆ ครับ... ถ้าเที่ยวนี้ขึ้นไม่ได้ รอเที่ยวต่อไปครับ” เกือบจะพร้อมๆ กับที่ประโยคนั้นจบลง จู่ๆ เสียงกัมปนาทเหมือนฟ้าผ่าก็แผดคำรามสนั่นหวั่นไหว            ...

กล่องบันทึกความทรงจำ

♥ กล่องบันทึกความทรงจำ ♥ ............. “สีไหนดีคะ” หญิงสาวสวยสะพรั่งหันหน้าจอมือถือไปที่เท้าทั้งสองข้างของตนเองที่ตอนนี้สวมรองเท้าส้นสูงข้างละแบบ ข้างซ้ายสีทองประกายกากเพชร ข้างขวาสีดำกำมะหยี่ พลางโพสท่าหันซ้ายหันขวาไปมา “ผมชอบทั้งสองสีนะ  ผิวขาวสว่างอย่างคุณใส่สีอะไรก็สวยทั้งนั้น ถ้าสีดำ ก็ได้หลายโอกาสหน่อยงานสุภาพก็ได้ ใส่ออกงานพิเศษก็ได้ แต่ถ้าอยากให้สวยหรูเด่นสะดุดตาคนก็ต้องสีทอง แล้วแต่ว่าคุณชอบแบบไหน” นาเดียกลอกตา ถอนหายใจเบาๆ...

สุสานสยาม ตอนที่ 6 : เมืองพิชัย

-๖- เมืองพิชัย .............. เยียรยงคงถูกชนล้มถ้าไม่เพราะธนลภย์ฉุดมือหลบไปด้านข้างเสียก่อน แม้แผลที่ตักของเจ้าตัวจะยังไม่หายดี แต่เด็กหนุ่มก็คล่องแคล่วพอตัว ขณะเดียวกัน ชายในหัวโขนทะยานต่อไปราวกับมองไม่เห็นเธอ ถนิมพิพาภรณ์สั่นส่ายดังกลิ๊กๆ ตามร่างนั้นไปสู่อีกทางแยกหนึ่ง แต่แล้วก็หยุดนิ่งเหมือนต้องสาปตามเก่า “อะไรของเขา” เยียรยงบ่น กลับมาลงน้ำหนักบนเท้าของตัวเองได้อย่างระมัดระวัง ธนลภย์กำลังเพ่งมองแผ่นหลังใครคนนั้นเช่นกัน ด้วยความคิดบางอย่าง เสียงเจ้าตัวเยือกสั่น “รีบไปกันเถอะ” “เดี๋ยวก่อน!” เยียรยงปัดมือเพื่อนที่พยายามลากจูง...

รักเล็กๆ ในมหาศาล ในมหานคร : ตอนที่ 16

- ๑๖ - .................. ผมได้งานรับจ้างเข็นของในตลาดสด เริ่มงานแต่เช้ามืดไปจนถึงเที่ยงวัน ทุกวินาทีที่ผ่านชีวิตไป ใจผมจดจ่ออยู่กับผนังป้อมยาม ในความวาดหวังที่ไม่เคยสูญสลาย จดหมายของไหมน้อยรอผมอยู่ที่นั่น และผมคว้าไว้ได้ก่อนที่จะถูกมือซึ่งไม่หวังดีนำไปทำลายทิ้ง แม้สกปรกมอมแมมไปตลอดหัวจรดเท้า ผละมือจากคันรถเข็นแล้วผมไม่ยอมเสียเวลาอาบน้ำ ตกบ่ายผมนั่งรถเมล์แล้วต่อมอเตอร์ไซค์รับจ้างมายังโรงงานเทียนไข มองผ่านซี่กรงประตูไปยังแผ่นไม้กระดาน ก้มหน้าลงถอนหายใจทุกครั้งที่พบความว่างเปล่า ดักรอพี่แดงที่ร้านขายของชำ พยายามอยู่หลายวันกว่าได้พบ...
error: Don\'t copy !!!