น.นพรัตน์

About

น.นพรัตน์ สุดยอดนักแปลนิยายกำลังภายในของประเทศไทย สามารถแปลผลงานของกิมย้ง ได้ครบทั้ง 15 เรื่อง ทั้งแปลงานของโก้วเล้ง ได้มากกว่าผู้แปลท่านอื่น ๆ ด้วย
53 โพสต์

/

0 ความคิดเห็น

Articles

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 21 ตอนที่ 53 :: ประมุขสำนักมหากาฬ

๕๓ ♦ ประมุขสำนักมหากาฬ ♦ ............... จับฮึงไต้ซือกล่าวว่า             “ประสกเฒ่าเกรงใจไปแล้ว ท่วงท่าของท่านแสดงว่าได้ฝึกปรือวิชาลมปราณชนิดหนึ่ง ซึ่งน้อยครั้งจะได้พบพาน”             ชายชราร่างงองุ้มมีประกายตาเจิดจ้ากล่าวว่า “ไต้ซือมีสายตาคมกล้าอย่างยิ่ง เราลี้บ้ออ๋วยรู้สึกเลื่อมใสนับถือ” ทุกผู้คนพอได้ยินว่าชายชราผู้นี้กลับเป็นจอมอสูรแห่งยุคตั๊กโต่วจื้อ (จอมครัวพิษ) ลี้บ้ออ๋วย จึงสะท้านใจวาบ ซึ่งคำนวณแล้วรู้สึกว่ามีแต่มันที่คู่ควรต่อการยืนหยัดร่วมกับผู้นำสำนักใหญ่ สามคนนั้น จับฮึงไต้ซือกวาดสายตาเหลือบมอง ผู้คนทั้งสี่กล่าวอย่างแช่มช้าว่า “ทุกท่านมีเจตนาขัดขวางการนำประแจทองกลับไปของอาตมาหรอกหรือ” จอมครัวพิษ กล่าวอย่างเย็นชาว่า “มิผิด เรื่องนี้หากถกเถียงด้วยเหตุผลก็ไม่มีทางสิ้นสุดเราขอคำแนะนำจากไต้ซือสักหลายกระบวนท่า” กล่าวจบก็สะบัดมือเหวี่ยงถุงหนังลงพื้นดินและในมือของมันได้เพิ่มดาบแวววาวเล่มหนึ่ง ดาบนี้มีความยาวไม่เท่ากับดาบทั่วไป แต่ทั้งกว้างทั้งหนา ลักษณะคล้ายมีดหั่นผัก เพียงแต่ใหญ่กว่ามีดหั่นผักหลายเท่า แลเห็นมันขยับร่างเล็กน้อย กระดูกสันหลังก็ส่งเสียงเกรียวกราว กลับกลายเป็นทั้งผอมทั้งสูงกว่าคนธรรมดาหนึ่งช่วงศีรษะ จอมครัวพิษก้าวยาวๆ ออกไป กวดแกว่งมีดหั่นผักเล่มใหญ่ขึ้น...

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 21 ตอนที่ 52 :: เหินห่างกันแค่คืบ

๕๒ ♦ เหินห่างกันแค่คืบ ♦ ............... คราแรกซิเล้งมีจิตใจอัดอั้นคร่ำครวญ รู้สึกว่าเทพยาดาฟ้าดินไม่มีความเมตตาการุณย์ ตนมิเคยกระทำเรื่องราวอันชั่วร้าย ชะตาซีวิตไฉนจึงวิปโยคเช่นนี้ แต่หลังจากผ่านช่วงเวลาอันยืดยาวแล้ว จิตใจของตนก็ผิดแผกไป รู้สึกว่ามาตรแม้นจะตกตายไปในตำหนักลับ ก็ยินยอมพร้อมใจ บุคคลผู้หนึ่งมิว่าช้าเลวก็ต้องถึงแก่ความตาย ปัจจุบันนี้เพียงแต่ล่วงหน้าไปก่อนเท่านั้น ซิเล้งในครั้งนี้ยังสามารถหลีกเลี่ยงจากความหมกมุ่นกังวลที่คอยพัวพันมิสิ้นสุด นี่จึงจะเป็นเรื่องที่ทำให้ตนรู้สึกปลื้มประโลมใจ ดังนั้นจิตใจจึงเริ่มสงบลง ตนผุดลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องลับหลังที่ค้นพบ มาถึงนอกประตูห้อง จับจ้องประตูเหล็กซึ่งปิดสนิทดังเดิม แต่มิรู้สึกว่าผิดหวังเท่าใดเลย เวลาหิวโหยซิเล้งก็รับประทานอาหารเสบียงกรังเข้าไปเล็กน้อย และเนื่องจากหนังวัวแห้งขดที่อุ้ยเซี่ยวย้งสร้างขึ้นเป็นพิเศษ มาตรแม้นจะแข็งกระด้าง แต่ก็มีประสิทธิภาพในการบำรุงร่างกาย ขอเพียงแต่กัดกินอย่างกระเหม็ดกระแหม่ ทุกวี่วันกัดเพียงสองคำ ก็สามารถใช้รับประทานได้นานถึงสองปี แน่นอน เมื่อเป็นเช่นนั้น ตลอดทั้งวันก็ต้องตกอยู่ในอาการหิวโหย...

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 20 ตอนที่ 51 :: ทดสอบเสี่ยงวาสนา

๕๑ ♦ ทดสอบเสี่ยงวาสนา ♦ ............... ทั้งสองสนทนาถึงตอนนี้ ก็ได้ยินอุ้ยฮูหยินส่งเสียงเร่งเร้าหนึ่งบุรุษหนึ่งดรุณี จึงกลับไปในถ้ำ อุ้ยเซี่ยวย้งถือห่อผ้าเล็กๆ ของนาง ซิเล้งกุมกระบี่ยาวเริ่มเดินทางอีกต่อไป อาศัยฝีเท้าของบุคคลทั้งสี่ ยามวิ่งตะบึงคล้ายดั่งเหินบินยังต้องติดเดินทางเป็นเวลาสองชั่วยาม จึงเข้าไปในหุบเขาคับแคบที่อุ้ยเซี่ยวย้งเคยบอกเล่า และขณะอยู่ในหุบเขา สามารถแหงนหน้าขึ้นทัศนาเจดีย์ทองที่สูงตระหง่านเทียมเมฆนั้น จับฮึงไต้ซือเดินเหินนำหน้า และเรือนร่างอาศัยพื้นหิมะที่ท่วมสูง จึงสามารถบดบังอำพรางเอาไว้ ขณะมองจากบนหน้าผา ไม่มีทางพบพาน ชั่วครู่ให้หลัง ทั้งหมดก็เดินเหินอยู่ในเส้นทางของหุบเขา ซึ่งมืดทึบและชื้นแฉะ ทางเดินคดเคี้ยวลื่นไถล ขอเพียงแต่พลาดพลั้งจะได้รับอันตรายถึงแก่ชีวิต ดังนั้นจับฮึงไต้ซือจึงบงการให้ซิเล้งติดตามอยู่ด้านหลังอย่างกระชั้นชิด และส่งเสียงแนะนำว่าสมควรเดินเหินอย่างไร บ่งบอกตำแหน่งเหยียบย่ำลงไปได้ ซิเล้งก็มิกล้ามีสมาธิวอกแวก และด้วยความยากลำบาก...

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 20 ตอนที่ 50 :: บุญทำกรรมแต่ง

๕o ♦ บุญทำกรรมแต่ง ♦ ............... จับฮึงไต้ซือพลันส่งเสียงดังกังวานว่า             “อาย้งเข้ามาได้”             อุ้ยเซี่ยวย้งถลันเข้ามา ประกายสายตายามเหลือบแล แลเห็นซิเล้งยืนสำรวมอยู่หน้าเตียง ในยามกระทันหันมิทราบสถานการณ์เป็นอย่างไร จึงมีดวงใจเต้นระทึกตูมตาม             จับฮึงไต้ซือกล่าวว่า “อาย้ง บิดาได้ยึดพุทธองค์เป็นที่พึ่ง เจ้าก็มิใช่สตรีสามัญทั่วไป ดังนั้นบิดาจึงตกลงใจว่าจะเรียกหาเจ้ามา เพื่อหารือกันสักคราหนึ่ง” “หารือเรื่องอันใด?” จับฮึงไต้ซือส่งเสียงกล่าวว่า “หากแม้นบิดาเป็นซิเล้ง เกี่ยวกับเรื่องแต่งงานอยู่กินนี้ ย่อมต้องมีการไหวระแวงหลายประการ ขอพาดพิงถึงด้านปฏิเสธการแต่งงาน มันกับตระกูลอุ้ยไม่มีความสัมพันธ์กัน แต่ฝึกหัดเพลงกระบี่ไปท่าหนึ่งการลงทัณฑ์สถานเบาคือตัดแขนข้างหนึ่ง สำหรับกับมัน หาใช่มิกล้ารับความเจ็บปวดครั้งนี้ไม่ ข้อที่มันหวั่นเกรงก็คือ หากแม้นมิได้ฝึกหัดยอดวิชา ภายภาคหน้าสถาบันอำมหิตจะอาละวาดโดยไร้ผู้ขัดขวาง และกิมเม้งตี้จะปลิดชีวิตของมัน” ซิเล้งกับอุ้ยเซี่ยวย้ง...

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 19 ตอนที่ 49 :: คลี่คลายความโง่ทึบ

๔๙ ♦ คลี่คลายความโง่ทึบ ♦ ............... ซิเล้งผนึกพลังเร่งเร้าเลือดลม อาการเหน็บหนาวพลันสลายไป แล้วจึงกล่าวว่า “ไม่สบายนัก” อุ้ยเอี้ยงถอนหายใจกล่าวว่า “กระบี่ของท่านเมื่อครู่นี้ มีความพิสดารถึงจุดสุดยอดอย่างแท้จริงตามการคาดคะเนของเรา เกรงว่ามีพียงกระบวนท่านี้จึงสามารถฝ่าด่านเข้าไป แต่ท่านยังพ่ายแพ้ พวกเราจะกระทำอย่างไร?” ซิเล้งส่งเสียงกล่าวว่า “ข้าพเจ้ายังมีหนทางอื่น สามารถทดสอบอีก” ตนสูดลมหายใจลึกๆ สะบัดแขนสลัดหลุดจากการถูกเกาะกุม กระชับกระบี่ยามพุ่งร่างไปเบื้องหน้าเป็นคำรบสอง คราครั้งนี้พอกระโดดปราดมาถึงหน้าท่อนไม้ไผ่ ก็สะบัดกระบี่จู่โจมเข้าใส่ แลเห็นกระบี่ยาวในมือแผ่กระจายเป็นประกายนับร้อยพันสายทิ้งให้ผู้คนตาละลานพร่างพราย และต้นไผ่ของจับฮึงไต้ซือ ก็สำแดงปฏิกิริยาตอบโต้ บัดเดี๋ยวพุ่งสู่เบื้องบน บัดเดี๋ยวลดต่ำลงไปด้านล่าง คอยทิ่มแทงพุ่งใส่ทั้งสอง ในชั่วพริบตาเดียวได้หักล้างกันสิบเจ็ดสิบแปดกระบวนท่า แต่ไม่ว่าซิเล้งจะบังคับกระบี่ตะลุยโหมรุกอย่างไร ก็ยังไม่อาจสลายกระบวนท่าสุริยันสาดส่องหล้าของจับฮึงไต้ซือเลย! ในที่สุด ซิเล้งก็สำนึกทราบสถานการณ์ ล่าถอยจากมา ยืนหยัดอยู่ข้างกายของอุ้ยเอี้ยงส่งเสียงหอบหายใจ...

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 19 ตอนที่ 48 :: ฝ่าด่านไร้ไมตรีอีก

๔๘ ♦ ฝ่าด่านไร้ไมตรีอีก ♦ ...............   อุ้ยเซี่ยวย้งที่อยู่บนกำแพง ถึงกับส่งเสียงโห่ร้อง ที่แท้ซิเล้งได้สำแดงกระบวนท่าสุริยันสาดส่องหล้าในวิชากระบี่เทพเจ้าไร้เทียมทาน ซึ่งใช้อย่างประจวบเหมาะ แม้กระทั่งอุ้ยเซี่ยวย้งก็ต้องส่งสำเนียงชมเชย สภาวะกระบี่พอทุ่มเทออก ก็สลายพลังดาบไปโดยสิ้นเชิง เนี่ยคกเตี่ยคล้ายดั่งรู้สึกตาลายพร่างพราย มิทราบว่าจะต้านทานท่ากระบี่ที่ธรรมดาสามัญนี้ได้อย่างไร ถึงกับซวนเซถอยกายไปหลายก้าว แต่ทว่าเรือนร่างของซิเล้งก็ถลัน ตามติดดุจดั่งเงาตามตัว กระบี่ยาวมาตรแม้นเพียงแต่เสือกไสออกไปอย่างตรงๆ แต่ก็มีอานุภาพที่ไพศาลไร้สิ้นสุด! เนี่ยคกเตี่ยถอยกายไปเบื้องหลังตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นได้ล่าถอยมาถึงใต้กำแพง ไม่มีทางหลีกหลบอีก ในความรู้สึกของมัน ได้ถูกกระบี่ของศัตรูคุกคามจุดชีวิต คล้ายดั่งไม่มีกำลังสลัดพ้น และมิมีหนทางปัดป้องต้านรับ ในยามอับจนปัญญา จึงพริ้มตาลง ดาบยาวสะบัดฟาดฟันเข้าใส่คู่ต่อสู้ ซิเล้งแค่นหัวร่ออย่างเย็นชา ฝ่ามือซ้ายยื่นออกอย่างฉับไว ใช้นิ้วชี้นิ้วกลางคีบจับคมดาบ...

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 19 ตอนที่ 47 :: เทพธิดาผู้ลึกล้ำ

๔๗ ♦ เทพธิดาผู้ลึกล้ำ ♦ ............... ซิเล้งงงงันไปเล็กน้อย แล้วจึงถอนหายใจยาวๆ ก้มศีรษะลงกล่าวว่า "ข้าพเจ้า ไม่ต้องการพาดพิงถึงเรื่องนี้ โกวเนี้ยโปรดให้อภัยด้วย" อุ้ยเซี่ยวย้งมีประกายตาที่เวทนาสงสาร กล่าวคำขอขมาโทษอย่างแผ่วเบา ทั้งสองนั่งอย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง อุ้ยเซี่ยวย้งได้ทอดถอนหายใจกล่าวว่า "เรื่องราวอันน่าวิปโยคในใต้หล้า เพียงแต่เรื่องของซีเฮีย ก็ชวนเศร้าสลดจนวาจาลึกซึ้งแม้รูปสลักก็หลั่งน้ำตา กระดูกเหล็กไหลก็มอดมลาย" ซิเล้งรู้สึกว่า วาจาสองประโยคในตอนท้ายแสดงชะตากรรมอันอาภัพของตนได้อย่างเหมาะสม จึงพึมพำขึ้นว่า "วาจาลึกซึ้งแม้รูปสลักก็หลั่งน้ำตากระดูกเหล็กไหลก็มอดมลาย..." กาลเวลาผ่านพ้นไปอีกครู่ใหญ่ อุ้ยเซี่ยวย้งพลันกล่าวว่า "ซิเฮีย ท่านกำลังร่ำไห้?" ซิเล้งมิอาจปฏิเสธ ได้แต่ผงกศีรษะเบาๆ อุ้ยเซี่ยวย้ง กล่าวว่า "ข้าพเจ้าชั่วชีวิตมิเคยแลเห็นบุรุษเพศหลั่งน้ำตา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชายชาติชาตรีเฉกเช่นท่าน ขอให้ท่านเงยหน้าขึ้นเถอะ" ซิเล้งรู้สึกว่า อิสตรีนางนี้ประหลาดพิสดารยิ่งนัก แต่ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นบนใบหน้าที่คมคายมีคราบน้ำตาแปดเปื้อน ขอบตาก็ยังแดงก่ำ อุ้ยเซี่ยวย้งพอแลเห็น...

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 18 ตอนที่ 46 :: บรรพชิตผู้เยี่ยมยอด

๔๖ ♦ บรรพชิตผู้เยี่ยมยอด ♦ ............... เลี่ยวอ้วงสะท้านใจอย่างรุนแรง รีบใช้เบาะกลมเข้าต้านรับ หาคาดไม่ว่าท่ากระบี่ของซิเล้งพอเริ่มต้น กระบี่ยาวก็กรีดเป็นประกายดั่งสายรุ้งอันเจิดจ้า             พลังกระบี่พอคุกคามมาถึงเบื้องบนศีรษะของเลี่ยวอ้วง ความเกรี้ยวกราดเย็นยะเยียบ รุนแรงจนสามารถทำให้ตลอดเรือนร่างของผู้คนแข็งตัว และแตกตื่นจนตกตายไป สภาพเช่นนี้ เลี่ยวอ้วงไหนเลยจะต้านรับไว้ได้ ถึงกับถอยกรูดเป็นพัลวัน ซิเล้งรีบชะลอสภาวะเล็กน้อย จากนั้นก็ถลันกายเข้าไปในประตูรูปดวงเดือน แล้วจึงห้อยกระบี่ยาวลงต่ำกล่าวว่า “เซี่ยวซือแป๋ ครั้งที่สองนี้ข้าพเจ้าประสบผลอย่างโชคช่วย เพียงแต่มิทราบว่าจะนับได้หรือไม่?” เลี่ยวอ้วงกล่าวว่า “สามารถ...นับได้ อาตมาจะไปน้อมเรียนต่อซือแป๋เฒ่า” กล่าวจบก็หันกายวิ่งตะบึงไปอย่างเร่งร้อน ซิเล้งเบือนสายตาสำรวจดู แลเห็นภายในประตูรูปดวงเดือนเป็นตัวตึกโล่งแจ้งแถบใหญ่อาณาบริเวณกว้างขวาง ปลูกต้นไผ่มรกตจำนวนสุดคณานับ ทางอันกว้างขวางปูลาดด้วยอิฐแดงสายใหญ่ ได้ตัดสร้างจนถึงด้านในของดงไผ่ ดังนั้นจึงมิอาจทราบว่าในดงไผ่มีสภาพการณ์อย่างไร อุ้ยเอี้ยงได้เดินเหินเข้ามา ซิเล้งเบือนศีรษะเหลือบมองมันวูบหนึ่งแลเห็นมันมีสีหน้าลิงโลด ฝีเท้าคล่องแคล่วประกายเจิดจ้าดั่งเดิม ซิเล้งกล่าวอย่างสงสัยใจว่า “อุ้ยเอี้ยงได้ฟื้นฟูเป็นปรกติแล้ว?” อุ้ยเอี้ยงกล่าวว่า “โบราณมีวลีว่า...

วีรบุรุษผู้พิฆาตเล่ม 17 ตอนที่ 45 :: พฤติการณ์อันพิสดาร

๔๕ ♦ พฤติการณ์อันพิสดาร ♦ ............... ในยามสนธยา ทั้งหมดก็เร่งรุดเข้ามาในตัวเมืองแห่งหนึ่ง หยุดรถม้ารับประทานอาหาร โค้วเพ้งมิเหินห่างจากซิเล้งแม้แต่น้อย มันฉกฉวยโอกาสกล่าวถามซิเล้งว่า “ฉี้โกวโกวจะกังวลใจหรือไม่?” ซิเล้งกล่าวอย่างอ่อนระโหยว่า “ย่อมต้องกังวล” “ผู้หลานรู้สึกว่า ผู้แซ่อุ้ยคนนี้หาใช่ถึงกับเป็นคนเลวร้ายไม่” ซิเล้งผงกศีรษะอย่างเงียบงัน โค้วเพ้งกล่าวอีกว่า “แต่พวกเราไหนเลยจะทำให้โกวโกวมุ่งวิตก ดังนั้นผู้หลานจะคอยฉวยโอกาสที่พวกมันมิทันระมัดระวังหลบหนีไปกับเจกเจ่ก” ซิเล้งกล่าวอย่างหมกมุ่นว่า “เกรงว่ามิง่ายดายนัก...” “ข้าพเจ้าทราบว่าเจกเจ่กมีร่างกายอ่อนแอ แต่ข้าพเจ้าจะแบกท่านไป โดยที่สามารถเดินเหินอย่างรวดเร็ว” กล่าวถึงตอนนี้ อุ้ยเอี้ยงได้หวนกลับมา โค้วเพ้งจึงจำต้องหุบปากลง อุ้ยเอี้ยงกล่าวขึ้นว่า “โค้วเพ้ง เจ้านำพาซิเล้งออกจากตัวเมือง ในที่นั้นเรามีรถม้าอีกคันหนึ่ง ค่ำคืนนี้ต้องเร่งรุดโดยมิหยุดยั้ง เพื่อมิให้ถูกพวกฉี้อิงไลล่าตามทัน” มันแค่นหัวร่ออย่างเย็นชากล่าวอีกว่า “พวกมันทางที่ประเสริฐอย่าได้ติดตามมาถึง มาตรมิเช่นนั้นผู้ประสบเคราะห์กรรมยังคงเป็นนางเอง” โค้วเพ้งสะท้านใจวาบ ร้องโพล่งว่า “ท่านคิดจะจัดการกับนางอย่างไร สังหารนางหรอกหรือ?” “เราผู้แซ่อุ้ยมีความข่มกลั้นอย่างจำกัด หากแม้นนางไล่ล่ามาถึงเราก็จะปลิดชีวิตของนาง!” ในเวลาต่อมา โค้วเพ้งได้ปฏิบัติตามวาจา เดินเหินร่วมกับซิเล้งออกไปนอกตัวเมือง พอใกล้จะพ้นเขตเมือง โค้วเพ้งก็กล่าวว่า “บัดนี้พวกมันไม่เห็นพวกเราแล้ว...
error: Don\'t copy !!!